μεθόριος

Μαρτίου 19, 2011

Στη μνήμη του Παναγιώτη Περιστέρη

Οι σκοτεινοί ήρωες στη «Λέσχη» του Στρατή Τσίρκα, που ζουν στα μετόπισθεν της πολεμικής σύγκρουσης, χωρίζουν τις γυναίκες σε κατηγορίες: αυτές που αντιστέκονται και εκείνες που δεν αντιστέκονται· αυτές που κάνουν ότι αντιστέκονται και εκείνες που δεν· αυτές που νομίζουν ότι και εκείνες που δεν. Και όλα αυτά σε συνδυασμούς μεταξύ τους. Άνθρωποι σε κρίση, σε μια εποχή πολέμου. Επινοούν παιχνίδια για να περάσουν την ώρα τους. Παραδίδονται σε πάθη που μπορούν ακόμα να τους αποδείξουν ότι βρίσκονται στη ζωή. Γεμίζοντάς τη με κάποιο νόημα, όταν η απειλή του αφανισμού είναι τόσο πραγματική. Άνθρωποι σε κρίση, που υπηρετούν τον πόλεμο και την επαύριο, σε καιρό ειρήνης, θα υπηρετούν τη νέα τάξη. Αντίβαρο σε αυτόν τον κόσμο, οι άλλοι ήρωες που, με τις δικές τους αντιφάσεις, αντιστέκονται στην περιρρέουσα παρακμή. Εκείνοι που ελπίζουν σε μια νίκη της Αντίστασης, των λαών που δεν υπέκυψαν και των αγωνιστών που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων πέρα από τα σχέδια των πολιτικών τους ηγεσιών. Σκεφτόμουν για το σήμερα τι μπορεί να ισχύει. Σε μια  εποχή βαθιάς κρίσης και ενός πολέμου ο οποίος διεξάγεται και με παλιά και με καινούργια μέσα. Εντός και εκτός των συνόρων μιας χώρας σε κρίση. Αλλά περισσότερο εντός των ανθρώπων. Αυτών που αφήνονται να παρασυρθούν από τα πράγματα, ή προσπαθούν κάπως να τα καθορίσουν. Σε ένα περιβάλλον ανταγωνιστικό – όλοι εναντίον όλων και όποιος προλάβει να σωθεί – ή εν μέρει αγωνιστικό, χωρίς το ένα να αντικρούει το άλλο. Και αγωνιστές και ανταγωνιστές, οι ίδιοι εμείς. Που παλεύουμε να επιζήσουμε, να ζήσουμε, να κερδίσουμε λίγη ζωή, λίγη αξία και νόημα. Στη μοιρασιά που είναι έτσι κι αλλιώς σκάρτη. Σε εμάς λοιπόν που θέλουμε να αντέξουμε, δύο κατηγορίες ανθρώπων χοντρά χοντρά διακρίνω: αυτούς που θέλουν να σώσουν την ψυχή τους κι εκείνους που δεν. Αυτούς που νοιάζονται ακόμα για τη γνώση, τη φιλία, τον έρωτα, όχι σαν κάτι που τους ανήκει ή τους προσδιορίζει, αλλά σαν κάτι που τους θρέφει. Κάτι που τους κάνει ανθρώπους. Κι εκείνους που χρησιμοποιούν τη γνώση, τη φιλία, τον έρωτα, ως μέσο για να πετύχουν άλλους σκοπούς. Να αναρριχηθούν, να διακριθούν, να ξεχωρίσουν από τον κόσμο. Αυτούς τους δεύτερους, ονομάζω ανθρώπους σε κρίση. Ανδρες και γυναίκες υπό πίεση, χωρίς ευρύτερο συλλογικό σκοπό να τους προσδιορίζει, είναι αναπόφευκτο να κινούνται στη ρευστή μεθόριο, ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους. Οι πράξεις που ακόμα λείπουν, θα βάλουν την κόκκινη γραμμή ανάμεσά τους. Τότε θα μπορούμε να ρωτήσουμε όπως το τραγούδι: Which side are you on?

:

Advertisements

8 Σχόλια to “μεθόριος”

  1. manos Says:

    έμαθα από το Πριν για τον αιφνίδιο θάνατο του Παναγιώτη Περιστέρη, δείτε και του τροβατόρε το κείμενο. Αυτός ήταν σίγουρα δικός μας.

  2. Μώμος Says:

    εύγε!περιγράφεις ακριβώς τις σκέψεις μου και με πολύ καλύτερο τρόπο.


  3. Έχω μεγάλη περιέργεια να δω πόση δύναμη τελικά έχουν όλοι αυτοί που «δεν». Και πόσο έτοιμοι είμαστε οι υπόλοιποι (προσπαθώ να βάλω και τον εαυτό μου μέσα χωρίς να είμαι σίγουρος ότι το «έχω») να τραβήξουμε προς την μεριά μας όσους στέκονται αμήχανα ανάμεσα. Μακάρι – αν και κάποια στιγμή και οι ευχές πρέπει να γίνουν πράξη.

  4. manos Says:

    Φίλοι, ας την αρπάξουμε την άνοιξη και ας αφήσουμε τη θέση του παρατηρητή μας


  5. Αυτό το Which side are you on με έχει στοιχειώσει κάτι μήνες τώρα που το πρωτοάκουσα.

  6. manos Says:

    Είναι εντελώς στοιχειωτικό.


  7. Εϊναι και οι κομμένες κεφαλές Μάνο Σιμωνίδη. Όσο αυτές υπάρχουν δεν υπάρχουν οι κεφαλές σκέτο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: