πλην εξαιρέσεων

Δεκέμβριος 30, 2010

χτες το βράδυ έπεσα πάνω σε ένα μαλάκα. Εναν γελοίο τύπο που ενώ δεν είχε κατέβει ούτε μια φορά στη ζωή του σε διαδήλωση θεωρούσε ότι εμείς, οι αριστεροί, κάψαμε τους ανθρώπους στη Μαρφίν — τότε. Είχα κάνει το λάθος την προηγούμενη να μιλάω ανοιχτά σε όλους στη δουλειά ότι πρέπει να κατέβουμε στο δρόμο, να απεργήσουμε, να συγκρουστούμε με αυτή την κατάσταση, και, ναι, είχα πει ότι ζούμε κρίσιμες στιγμές και θα χυθεί αίμα για να μην περάσουν τα μέτρα. Είχα πει και άλλα, ότι η δημοκρατία χάνεται όταν ο καθένας κλείνεται στο γραφείο ή στο σπίτι του, και βγαίνει μόνο για να τα χώνει σε όλους ανεξαιρέτως: τους τριακόσιους, τους δημόσιους υπάλληλους, τους συναδέλφους απέναντι, αλλά προς θεού ποτέ για σύγκρουση με τον εργοδότη, ποτέ σε απεργία, ή σε ό,τι θυμίζει συνδικαλισμό. Μόνο κουτσομπολιό στους διαδρόμους, άντε και καναν καφέ της χαζογκρινιάρικης συναδελφικότητας. Η πόζα όμως πάντα έτοιμη είτε στο Κολωνάκι με το γκομενάκι είτε στο νέο μοδάτο κοκτέιλ μπαρ – το εναλλακτικό υφάκι πάντα φρεσκοσιδερωμένο για τα φτωχόπαιδα που βρήκαν την ευκαιρία να ντυθούν μοντέρνα. Ενώ λοιπόν χτες το βράδυ είδα αυτόν τον τύπο, με τον οποίο τίποτα κοινό εκτός του ότι μοιραστήκαμε την ίδια εσπρεσιέρα ένα διάστημα στο γραφείο, σήμερα βρέθηκα σε μια παρέα αριστερών γνωστών, όχι φίλων, που με έκαναν να νιώσω μπορώ να πω και συμπάθεια για το χαμένο κορμί που κατέθαψα προηγουμένως. Καλοζωισμένα, καλά παιδιά, μορφωμένα, με τα ταξίδια τους, τις εμπειρίες τους, μιλούσαν για γκόμενες που έριξαν, για λεφτά που μάζεψαν, για καριέρες που έχτισαν. Ακουγα και δεν ήμουν εκεί. Αυτοί ίσως ήταν στην πορεία δίπλα μου στις 5 Μάη. Εφυγα και σκεφτόμουν. Διάφορα. Καθόλου νηφάλια, αλλά βαθιά συγκαταβατικά για όποιον ονόμασα μαλάκα χωρίς να του έχει δοθεί το προνόμιο να κοκορεύεται για το πόσο χαζοί είναι οι μπάτσοι και πόσο γαμάτοι εμείς με τα συντροφικά μας τα γλέντια. Με τις κοιλίτσες μας. Με τις χαρές μας. Με την επανάσταση ρε γαμώτο. (Εδώ κανονικά μπαίνει σημαιοστολισμένη και πένθιμη η Πρέβεζα του Καρυωτάκη, αλλά δεν αξίζει τόσος κόπος για μερικές παρανυχίδες.:)

:

Advertisements

2 Σχόλια to “πλην εξαιρέσεων”

  1. Herr K. Says:

    Μμ. Ετοιμος ήμουν να κανω πλάκα, αλλά είναι πολύ καλό.

  2. stinathina Says:

    μας φόρτωσες και μας άδειασες προβοκάτορα! Αν δεν μου την έφερνες έτσι μπαμπέσικα και συνέχιζες όπως άρχισες Θα σιωπούσα αλλά η σιωπή μου θα ήταν άγονη παραιτημένη χωρίς την τρυφερότητα και την ελπίδα που δίνει η «κατανόηση». Έκανες την γροθιά χάδι.
    οκ!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: