η παγίδα

Ιουλίου 23, 2010

Την τελευταία ώρα της νύχτας σηκώθηκε. Μάτι δεν είχε κλείσει. Ολο έγραφε. Διορθώσεις πριν το τυπογραφείο στη νέα του συλλογή. Είχε ραντεβού με τον εκδότη στις έντεκα, έπρεπε να παραδώσει το τελικό αρχείο. Διέγραψε στίχους και πέταξε ολόκληρα ποιήματα. Ηταν μάλλον ταραγμένος. Αλλαξε τέλος και την αφιέρωση. Υπήρχε εκεί ένα γυναικείο όνομα. Στην ….. για την παγίδα που έστησε στις λέξεις μου. Το έπιασε με τον κέρσορα και του άλλαζε μεγέθη και χρώματα. Στο τέλος το μίκρυνε τόσο πολύ που δε φαινόταν σχεδόν τίποτα. Καλύτερα χωρίς. Πάτησε delete. Αλλωστε, ποτέ δεν γράφεις αποκλειστικά για ένα πρόσωπο. Ετσι δεν είναι.

:

Advertisements

4 Σχόλια to “η παγίδα”

  1. liliok Says:

    Έτσι είναι, αυτό είναι σίγουρο – άλλωστε, μάλλον γράφει κανείς τουλάχιστον για δύο: ένα πρόσωπο + τον εαυτό του! Αλλά ξέρεις τι; Συχνά μου τη σπάει αυτή η διαδικασία σμίκρυνσης και σβησίματος – για μένα λέω 😉 Κάτι σαν αυτολογοκρισία το νιώθω.

  2. manos Says:

    ελάτε τώρα, λίλιοκ, ποιος θα τολμήσει να σας σμικρύνει;

  3. liliok Says:

    Αυτοαναφορική ήταν η …αιχμή! Για όταν οι ίδιοι σβήνουμε – είτε κατά κυριολεξία είτε στο μυαλό μας. Αχ, αυτές οι πολυσημίες της γραφής!

  4. manos Says:

    Δεν παρεξήγησα έτσι κι αλλιώς 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: