Εκείνη

Ιουλίου 19, 2010

Στο γρατσουνισμένο της γόνατο σκαρφάλωσα, πέτρες και αγκάθια μάζεψα και έναν ωραίο ήλιο. Ερχόταν απ’ τη θάλασσα με ένα φως ψηλό κυριακάτικο ώρα εφτά φτου ξελευτερία. Άναψα τσιγάρο και περίμενα να πλησιάσει μετρώντας ανάποδα. Πότε πότε στέκονταν και κοίταζε – έκανα ότι δε βλέπω. Μα ο καπνός μου σαν φορτωμένο τουρίστες πλοίο έγερνε προς το ανέμισμα του φουστανιού της. Την άκουσα να γελάει. Ντράπηκα που έχασα το μέτρημα. Ήταν τόσο όμορφη.

:

Advertisements

5 Σχόλια to “Εκείνη”


  1. Ρε συ Μάνο, ομορφιά και δροσιά και πόσο ωραία το δίνεις! Συγκινήθηκα λέμε…

  2. manos Says:

    Η ομορφιά και ποιος της αντιστέκεται και όλο το μυστικό είναι στο μέτρημα

  3. Theorema Says:

    Δεν σε φοβάμαι Μάνο. Ξἐρεις να μετράς.

  4. Theorema Says:

    Α! Και καλό μήνα 🙂

  5. manos Says:

    ‘η ζωή μετριέται με σφυγμούς / η χαρά με απέλπιδες χειρονομίες’ με τον τρόπο του Ελύτη

    υγ. καλό μήνα κι αέρα στα πανιά μας


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: