ο πόθος

Ιουλίου 17, 2010

Είμαι στην ΚΝΕ, μου είπε. Εγώ μόλις είχα φύγει. Ημασταν έξω από το Τρα λα λα. Ο έρωτας, μου λέει, δεν κρατάει για πολύ. Δεν θα διαφωνήσω, αλλά ας πιούμε μια μπίρα. Καθίσαμε. Ηταν ένα αφόρητο καλοκαίρι, δέκα χρόνια μετά την επικράτηση της αριστερής συμμαχίας, η κοινωνία των μικροϊδιοκτητών είχε δώσει τη θέση της στην κοινωνία των μανάδων, και ο καθένας είχε κάποια δουλειά πολύ σημαντική να κάνει. Η δική μου δουλειά ήταν να γράφω για την εφημερίδα της ισπανικής πρεσβείας, η δικιά της να τελειώσει τη Φιλοσοφική. Ασφαλώς κάποτε έπρεπε να γίνει και μάνα. Σου αρέσει η Ασκληπιού, έτσι δεν είναι; Παλιά περπατούσα χωρίς κανένα λόγο εδώ τριγύρω. Πότε παλιά; Τις μέρες που το κίνημα έκανε τη μεγάλη στροφή. Ημουν σε μια πολυεθνική, και τα βράδια συντόνιζα τις επιθέσεις των απολυμένων σε εταιρείες που έδιωχναν κόσμο. Τα αμφιθέατρα φλέγονταν και η σχολή μου, η ΑΣΟΕΕ, ήταν το κέντρο του αγώνα. Την ήθελα και το έβλεπε. Αφησε το τιραντάκι από το φόρεμά της να πλέει κάτω απ’ τον ώμο. Κατάλαβα ότι με ήθελε λίγο και αυτή. Ποια είναι η στάση πριν τον πόθο; τη ρώτησα. Η μπορεί και να, απάντησε. Τη λέγανε Νάνσυ. Και από τότε τη φώναζα Μπορεί και Ναν.

:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: