ο ομοϊδεάτης

Απρίλιος 7, 2010

Ο Αποστόλης είχε ψυχή ανταγωνιστική. Δεν το κατάλαβα με την πρώτη, αλλά δεν άργησα να το καταλάβω. Περνούσαμε ωραία, τα βρίσκαμε οι δυο μας τον πρώτο καιρό. Είχε μια πλευρά καλλιεργημένη αν και όχι λεπτή. Πάντως έβλεπε μέσα σου, είχε αυτή την ικανότητα να γνωρίζει πώς έπρεπε να σου μιλήσει αν ήθελε να κερδίσει την εκτίμησή σου. Κέρδιζε λοιπόν τη συμπάθειά σου και κάτι περισσότερο – τη χαρά τού να μοιράζεσαι σκέψεις με έναν ομοϊδεάτη. Στις πρώτες συζητήσεις μας δεν είχε αναφέρει τίποτα το ενοχλητικό. Υπερθεμάτιζε στις απόψεις που διατύπωνα, και συμπλήρωνε με εύστοχα σε γενικές γραμμές σχόλια τα λεγόμενά μου. (Τότε πίστευα ακόμα ότι το να έχεις κοινές απόψεις φτάνει και περισσεύει.) Ήταν μόνος, δεν θυμάμαι να ανέφερε ποτέ κάποια σοβαρή σχέση. Αν και στον τομέα αυτό δεν μπορώ να πω ότι υπήρξα λιγότερο εγωκεντρικός, υπήρχε κάτι το εκ πεποιθήσεως αντισυντροφικό στον χαρακτήρα του.

Άνθρωπος σκληραγωγημένος στη μοναξιά, με απόλυτη πίστη στον εαυτό του, στις δικές του δυνάμεις, αφοσιωμένος στους στόχους του. Στόχους που οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια τα βήματά του από το ένα πτυχίο στο άλλο, από εκεί σε μια καλοπληρωμένη δουλειά και από εκεί στο άλλο φύλο και σε ένα εντυπωσιακό αυτοκίνητο. Τα δύο τελευταία ήταν στενά συνυφασμένα μεταξύ τους: από το αυτοκίνητο των ονείρων ξεπρόβαλλε το απίστευτο «μωρό». Με ενοχλούσε, ήταν το πρώτο που με ενόχλησε πάνω του, ο τρόπος που μίλαγε για τις γυναίκες. Μπροστά τους ήταν άγιος, όλο καλούς τρόπους και στο γενικό φέρσιμο πολύ γενναιόδωρος και εντάξει. Αλλά όταν είμαστε οι δυο μας και μιλούσαμε για αυτές, ή όταν έπιανε το μάτι του κάποιο δυνατό θηλυκό, εκφραζόταν πολύ χυδαία και προσβλητικά. Αντί για σχόλια θαυμασμού ξεστόμιζε βρισιές, σαν αυτά τα ακατάληπτα που μασάνε μες στα χείλη τους οι άξεστοι στα καφενεία όταν δουν καναν κώλο. Την ομορφιά μην τη βλαστημάς, του έλεγα. Αλλά αυτός εκεί, σαν να τον αγρίευε η θέα των ξένων γυναικείων κορμιών. Σαν κάτι το κτητικό και το κτηνώδες να έβγαινε επάνω.

Εχασα τα ίχνη του με δική μου κυρίως απόφαση. Δεν μπορούσα να του έχω εμπιστοσύνη. Δεν μου άρεσε. Πρόσφατα από έναν κοινό γνωστό έμαθα ότι ζει σε μια ιταλική πόλη με μεγάλη άνεση, αγόρασε και την πανάκριβη αυτοκινητάρα που λαχταρούσε, και γενικώς το γλεντούσε. Δε ζήλεψα.

:

Advertisements

7 Σχόλια to “ο ομοϊδεάτης”


  1. πάντως, αν ζει στη Φλωρεντία, εγώ ζηλεύω.
    😉

  2. Herr K. Says:

    Μάνο μην δώσεις σε καμία το ιμέιλ του Αποστόλη, όσα κι αν σου τάξουν

  3. il trovatore Says:

    Μπά; στη Φλωρεντία έφτασε το χτήνος; που κακοχρόνο νάχει;

  4. manos Says:

    εντάξει χερκάπα, μην ανησυχείς : )
    έχεις πάει Φλωρεντία, τροβατόρε; γιατί το σκέφτομαι


  5. Αποστόληδες πολλοί, Φλωρεντία Μία με ή χωρίς αυτούς…Υπέροχη πόλη, άμα έχεις ευκαιρία μην το σκέφτεσαι καθόλου

  6. manos Says:

    Καλημέρες, ναι μπορεί να πάω


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: