ματ σε τρεις

Μαρτίου 22, 2010

περπατώ στο πάρκο της Καισαριανής και είναι Σάββατο πρωί. Να που δε με ενοχλεί που έχω δυο μήνες να φύγω απ’ την Αθήνα. Δε με ενοχλούν τα πρόσωπα που είναι πένθιμα οπωσδήποτε βγάζοντας έξω τα σκυλιά και τα παιδιά τους. Οι συνταξιούχοι που δίνουν τη δική τους μάχη με την ορολογία των ημερών – ΔΝΤ, ΕΚΤ, Μέρκελ. Δε με ενοχλεί η αμηχανία μου, η ελαφρότητά μου, η απερίγραπτη αναβλητικότητα. Δε με ενοχλεί η πολιτική μου απάθεια, η ανυστεροβουλία μου, και η τρυφερά κρυμένη απελπισία μου

έχω κατέβει στο Φάληρο και είναι Κυριακή βράδυ, η μέρα χάνεται μέσα σε σκέψεις ουδέτερες. Σε λίγο θα χτυπήσω το κουδούνι και θα βρεθώ σε μια παρέα που μαθαίνει να γράφει, θα με ρωτάνε από ποιο σεμινάριο είμαι κι εγώ θα σιγοτραγουδάω ένα παντελώς άγνωστο μα απίθανο κομμάτι της Δανάης Παναγιωτοπούλου που λέει κάτι για τον Καίσαρα και τη γυναίκα του Καίσαρα. Πού να τους εξηγώ, ποίηση στη σκάλα και όχι δεν είμαστε ποιητές… Πάλι απροσδιόριστη διάθεση, μηχανικά βήματα. Εχουν πλάκα και θλίψη μαζί τα γερόντια στη σκακιέρα με τα μεγάλα πιόνια. Τα σκυλιά εδώ είναι αδέσποτα, όπως

— όπως τι;

— τίποτα. Είμαι στο γραφείο και είναι Δευτέρα μεσημέρι. Πριν λίγο χτύπησε το τηλέφωνο, ο Αντρέας Παγουλάτος έφυγε χτες αιφνιδίως από εγκεφαλικό. Ηταν εξηνταενός. Ζούσε μόνος.

:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: