οικειότητα

Μαρτίου 17, 2010

αφελείς, ωραίες, ακούραστες, δοσμένες στο εμείς και το αύριο, ακουμπάνε στο περβάζι του απέναντι σπιτιού με ευγένεια, ανακατώνουν την ντουλάπα ψάχνοντας ένα παλιωμένο νυχτικό της μητέρας, φοράνε τα καλά τους ρούχα, τα καλοφτιαγμένα ρολόγια,
έρχονται πάντα στην ώρα τους, στο ορισμένο σημείο συνάντησης,
πάντα έτοιμες για αναχώρηση, έτοιμες και για την παρανομία,
παρατηρούν αδιαλείπτως: ένα συγκαταβατικό χαμόγελο, ένα δειλό κοίταγμα, ένα κορμί ανυπεράσπιστο, έναν κρατημένο λυγμό, την ομορφιά των απλών ανθρώπων, την ασχήμια των καιρών, δεν τις φοβίζει τίποτα
αγκαλιάζονται, αναγνωρίζονται, συντονίζονται με τον παλμό του σύμπαντος βλέμματος, ορίζουν για στερνή φορά τις αποφάσεις και τις απολαύσεις τους: μια βόλτα σ’ ένα ήσυχο πάρκο, ένα φιλί στο παγκάκι, μια Κυριακή πρωί, μια απαλή βροχή, ένα υπόστεγο
και πέφτοντας οι διάφανες αυλαίες προετοιμάζουν μυστικές συνευρέσεις, διαιρούν και πολλαπλασιάζουν το ανείπωτο, και επιμένουν να υπάρχουν μέσα στις νύχτες, μες στα πρωινά, και στα παράλογα όνειρα των παιδιών

(για το Δημήτρη που χθες έχασε τη μητέρα του)

:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: