μικρή ζωή

Αύγουστος 28, 2009

Hopper_People

ο ένας κυνηγάει γκόμενες, αδίστακτος, ο άλλος δεν μπορεί να πει σε θέλω, λέει τελικά καλό βράδυ δουλεύω αύριο και πάει για ύπνο, κι ο τρίτος που δεν αντέχει την πόλη συναντά το κορίτσι το πιο όμορφο, του παίρνει ένα φιλί, του παίρνει κι άλλο και μετά το κορίτσι πρέπει να φύγει γιατί δίνει εξετάσεις, το άλλο το κορίτσι σκέφτεται να παραιτηθεί από την πολυεθνική αλλά δεν είναι η εποχή καλή και τελικά μένει, και το κορίτσι της περιπέτειας που λέει ναι και μάλλον ναι σε αυτόν που δεν ξέρει από ερωτήσεις αλλά έχει όλες τις απαντήσεις κάτω απ’ το μαξιλάρι, μόλις γύρισε από την Κούβα και θέλει να ξαναφύγει· ο φίλος ο καλός σκέφτεται να ανοίξει μια επιχείρηση, ο φίλος ο άλλος έχει κλειστεί στο σπίτι του και δεν έχει όρεξη για βόλτες, όλο κάτι γράφει που δεν τελειώνει ποτέ, όλοι με λίγα λόγια είναι απελπισμένοι αλλά δεν θέλουν να το συζητήσουν, όλοι κάπου κρυφοελπίζουν αλλά δεν μπορούν να το αποδείξουν, δεν έχει νόημα να συζητάς τα ίδια και τα ίδια, δεν έχει ενδιαφέρον να μιλάς για αποδείξεις και πόσο μάλλον για ελπίδες, κι εμείς· εμείς μήπως κάθε βράδυ συνωμοτούμε τσουγκρίζοντας ποτήρια με υποσχέσεις φιλίας έρωτα και επανάστασης, μήπως παίρνουμε το αερόστατο της ποίησης και μοιραζόμαστε την κάθε λέξη μας την κάθε σκέψη μας, μα πού κάθε βράδυ, πού το βρίσκουμε το κουράγιο και λέμε τόσες ιστορίες, αγαπώντας ξεχασμένες γειτονιές και πλατείες, κάνοντας τόση φασαρία σα δεν ντρεπόμαστε

που τελικά σιγά σιγά συνηθίζουμε, κονταίνει η οργή μας και κοιτάμε το πολύ ως την αυλή μας, να έχει μετρό να πηγαίνουμε πιο γρήγορα στη δουλειά, να ξεπερνάμε τα όποια επαγγελματικά εμπόδια, να πάμε μπροστά, ή κάνα σινεμά, να πιούμε καμιά μπίρα, να κουτσομπολεύουμε τι έδειξε η τηλεόραση, τι έγραψε το περιοδικό, να γαμάμε, να βρίζουμε, να βγάζουμε λεφτά, όχι όμως, δεν υπάρχει ντροπή, η ζωή είναι μικρή, και μετά τα τελευταία φοβάμαι ακόμα μικρότερη

:

Advertisements

18 Σχόλια to “μικρή ζωή”

  1. το βυτίο Says:

    «και κοιτάμε το πολύ ως την αυλή μας» και αυτό με το μετρό και να φτάσουμε μια ώρα αρχύτερα.
    δεν ξέρω τί φταίει. είναι το τέλος του καλοκαιριού, είναι που δε θέλουμε να συζητήσουμε γιατί δεν ξέρουμε πως να το πούμε. ωραίος πάνως μάνε. μ’ έπιασες.

  2. Theorema Says:

    Με πείσμα θα μπούμε στο φθινόπωρο, πιασμένοι χέρι χέρι, συνεχίζοντας τη φασαρία (σα δε ντρεπόμαστε) και τις ονειροπολήσεις, και τις ευχές, και τα ταξίδια, και τα όχι, και τα ναι, και όλα, κι άμα ξοκείλει το αερόστατο δεν μας πειράζει, μαζί και πάλι μαζί, ίδιοι με πάντα, θα ξαναρχίσουμε τον πλου, με πείσμα και οργή, παρέα.
    Έχουμε μπόλικη ζωή μπροστά μας, αυτό να σκέφτεσαι και να μη χαλαρώνεις το χέρι.

  3. koritsi_oksi Says:

    η ζωή είναι μικρή και μεις μεγάλοι κι έτσι βρισκόμαστε -τουλάχιστον- και ουφ καλέ μου είναι πολύ μακριά το επόμενο καλοκαίρι κι οι ωραίοι τόποι για τέτοιες σκέψεις – τουλάχιστον κοντά είναι το αερόστατο και μη ξεχνάς τις ρωγμές βεβαίως

  4. stelios Says:

    Nα μην ξεχάσω να σου πω ότι αυτό το κείμενο είναι από τα καλύτερά σου. ΄H μάλλον, πιο σωστά, από τα αγαπημένα μου.

  5. manos Says:

    έτσι θα ‘θελα να σας είχα στο ίδιο τραπέζι απόψε


  6. «εμείς μήπως κάθε βράδυ συνωμοτούμε τσουγκρίζοντας ποτήρια με υποσχέσεις φιλίας έρωτα και επανάστασης, μήπως παίρνουμε το αερόστατο της ποίησης και μοιραζόμαστε την κάθε λέξη μας την κάθε σκέψη μας, μα πού κάθε βράδυ, πού το βρίσκουμε το κουράγιο και λέμε τόσες ιστορίες, αγαπώντας ξεχασμένες γειτονιές και πλατείες, κάνοντας τόση φασαρία σα δεν ντρεπόμαστε»

    Μα μόνο έτσι ο χρόνος αποδεικνύει τη σχετικότητά του κι η ζωή παύει να’ ναι μικρή, βρε Μάνε. Πώς αλλιώς; 🙂

  7. maria Says:

    Επειδή η ζωή είναι όντως μικρή, κοίτα να διευθετήσεις αυτά που μου ανακοίνωσες μέσω μηνύματος την προηγούμενη εβδομάδα και άσε τη φιλοσοφική διερώτηση, γιατί θα πραγματοποιήσω την απειλή μου λέμε!!!
    (όπως καταλαβαίνεις το pressing!??? θα είναι εξαντλητικό! 😉

  8. manos Says:

    red shoes, στους άλλους πάντα δίνουμε ό,τι μας περισσεύει μα η μέθη δυσκολεύει θαρρώ τα πράγματα… εκτός από εκείνο το άτεγκτο νούμερο οκτώ που μας κλείνει το μάτι και μας απειλεί


  9. πολύ ωραίο, με άνοιξε την όρεξη να διαβάσω και τα υπόλοιπα. μερικές φώτο δεν φαίνονται (στην προηγουμενη ανάρτηση)

  10. manos Says:

    καλώς τον! (δοκίμασε μια ανανέωση σελίδας, δεν ξέρω)

  11. Theorema Says:

    (ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ – τρία ευχαριστώ και τρία χαμόγελα για τα ίχνη-δώρα που άφησες να μας περιμένουν στη Σχερία και που τα βρήκαμε πολύχρωμα και ωραία, λίγο αφότου έφυγες…) 🙂

  12. manos Says:

    (μα τα δώρα πρέπει να αφορούν προσωπικά τον παραλήπτη τους, τι άλλο λοιπόν αν όχι πολύχρωμα και ωραία)

  13. tdjm Says:

    …σα δεν ντρεπόμαστε

    που τελικά σιγά σιγά συνηθίζουμε, κονταίνει η οργή μας …………

    Αυτό το παραπάνω ….με τσάκισε!!!!

    Που τελικά συνηθίζουμε
    κονταίνει η οργή μας
    κονταίνει η οργή μας
    που τελικά συνηθίζουμε…

    Με τσάκισε!!!

  14. manos Says:

    Δεν είναι τίποτα, θα μας περάσει, αλήθεια!

  15. φωτης γ. Says:

    που χαθηκες μανο?

    οι πολιτικες εξελιξεις τρεχουν ραγδαια και συ απουσιαζεις?

    ελπιζω να ετοιμαζεις κατι καλο.

  16. manos Says:

    τα λένε άλλοι αντί για μένα φώτη μου, δες ο χερ κάπα για παράδειγμα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: