Παράθυρα

Ιουλίου 14, 2009

Jack Vettriano, Yesterday's dreams

Μια γυναίκα στο παράθυρο, μια ψυχή που σέρνεται στο δρόμο
ένα φιλί στον ώμο της – σημάδι από άπειρο αγκάλιασμα, άπειρο πόθο` ειλικρινά δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις, κάθε άγγιγμα μετριέται με κόμπους σιωπής, κάθε φιλί με μαζεμένο πείσμα.
Ετσι εδώ κατακαλόκαιρο σέρνεις το βλέμμα σου ανυπεράσπιστο στις λερωμένες πλατείες, σε τόσες επαναλήψεις και απορίες, σε τόσες άδειες αγκαλιές περαστικών, ζητώντας ένα μόνο παραμύθι δικό σου` δίκιο έχεις να στέκεις με την ψυχή στο στόμα αλλά δεν ξέρω τι απ’ όλα αυτά θα σε παραστέκει όταν το πρώτο αγκάθι σκάσει στην καρδιά σου, μπορείς βέβαια πάντα να πεις πως είναι όλα εδώ, και όσα πέρασαν και όσα θα ‘ρθουν, αλλά πόση νηφαλιότητα πια;

:

Advertisements

2 Σχόλια to “Παράθυρα”


  1. όμορφο, μετέωρο ..

  2. manos Says:

    ακριβώς αυτό, ένα μετέωρο βλέμμα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: