Πολιτικό

Ιουνίου 1, 2009

Doris Lusk (1976) Arcade Awning

Συζητούσαμε πολλές ώρες με τον Στέλιο, και κοντεύω να καταλήξω σε κάποιες γενικές διαπιστώσεις οι οποίες για πρώτη φορά, εδώ και καιρό, μου ανοίγουν ένα παράθυρο πολιτικής επανένταξης.
Το κοινωνικοπολιτικό σύστημα της Ελλάδας, αυτό που σήμερα ψάχνουμε πώς να ξεφορτωθούμε, διαμορφώθηκε μετά την ιστορική ήττα της Αριστεράς το 1949. Κρίθηκε τότε ο χαρακτήρας μιας κοινωνίας που τσάκισε τα πιο δημοκρατικά και δημιουργικά της στοιχεία στο όνομα του αντικομμουνισμού. Ο χαρακτήρας μιας κοινωνίας στην οποία έκαναν κουμάντο οι ξένες δυνάμεις και οι ντόπιοι συνεργάτες τους που έφτιαξαν πόλεις, γειτονιές, εργοστάσια και δρόμους σαν τα μούτρα τους. Η δεύτερη ήττα, της γενιάς του Πολυτεχνείου, η αδυναμία δηλαδή να επιβληθεί μια ανατροπή με όρους λαϊκού κινήματος, έφερε στην εξουσία ένα ΠΑΣΟΚ που εξέφρασε πραγματικές συλλογικές αγωνίες με μεσιανικό τρόπο, τελικά καθηλώνοντας μια τεράστια δυναμική αλλαγής σε συμβιβαστικές τάσεις, χωρίς σχέδιο αστικού εκσυγχρονισμού του κράτους και πολύ περισσότερο χωρίς προοπτική σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Ανεξάρτητα του τι φαντάζονταν οι οπαδοί του…
Ετσι αυτό που διαμορφώθηκε ως μεταπολίτευση, την περίοδο 1974-1989, περιείχε καταπιεσμένες πλευρές αστικής μεταρρύθμισης (διαχωρισμός κράτους – εκκλησίας, φιλελευθεροποίηση) και κυρίως εκφυλισμένες πλευρές εργατικής πάλης και κρατικής μεσολάβησης. Τίποτα από τα δύο δεν ευοδώθηκε. Το αίτημα της δικαιοσύνης έγινε βόλεμα, συναλλαγή, διαχείριση. Ο κομματισμός και οι πλαστικές σημαίες τσαλάκωσαν το όραμα. Η συλλογικότητα έγινε σλόγκαν, η συμμετοχή καρέκλες, η δημοκρατία ζεϊμπέκικο. Την ίδια περίοδο η Αριστερά αναλώνεται σε οικονομικά αιτήματα, γίνεται ουρά του Παπανδρέου ουσιαστικά, που όταν νόμισε ότι μπορεί να παίξει ένα ρόλο πήγε με τον πιο ηλίθιο τρόπο να τον εκδικηθεί με ολέθριες για την ίδια συνέπειες. Κάπως έτσι σε πολιτικό επίπεδο ανατέλλει το άστρο του Σημίτη και σε πολιτιστικό η ξεφτίλα της ιδιωτικής τηλεόρασης και το ατομικό καταναλωτικό πρότυπο. Επαιξαν και οι καταρρεύσεις το ρόλο τους, αλλά οι άμυνες ήταν ήδη χαλαρές.

Η Αριστερά δεν πείθει και δεν εμπνέει σήμερα γιατί έχασε τη σύνδεσή της με τα καλύτερα στοιχεία του πολιτισμού της, αυτά πριν αλλά και μετά τη στρατιωτική ήττα του ’49. Οχι μόνο την αυτοθυσία, που είναι μόνο μία πλευρά της κομμουνιστικής προσπάθειας του εικοστού αιώνα. Αλλά το θάρρος, τη γενναιότητα, την αλληλεγγύη, τη μοιρασιά, την αυτοκριτική, την πίστη στις αξίες του διαφωτισμού, τη δημοκρατική λαϊκή της συγκρότηση, την πίστη στις δυνάμεις του λαού, στο κίνημα, τη συνεργασία με άλλες δυνάμεις, την ανωτερότητα απέναντι στην αστική διανόηση και τον πολιτικό κόσμο. Η δειλία που οφείλεται σε άγνοια, όχι στο συσχετισμό δύναμης, επικράτησε.
Αυτά τα στοιχεία που εξυψώνουν τον κόσμο της Αριστεράς, και που ασκούν επιρροή σε ένα ευρύ ακροατήριο, δεν τα βρίσκει κανείς εύκολα στην κούφια αυτοπεποίθηση του ΚΚΕ ή στην πιο ελαφριά πολιτικοποίηση του ΣΥΝ. Και πού τα βρίσκει; Δεν θα σας πω. Γιατί πουθενά δεν υπάρχουν με επάρκεια ή σαφήνεια. Ας ρωτήσουμε όμως: τι μπορεί και τι αξίζει να διεκδικήσει σήμερα η Αριστερά (θα τον βρούμε το φορέα στη συνέχεια) που εκκρεμεί από την εποχή που ο Σκόμπι έστρεφε τα κανόνια του κατά του ΕΑΜ και της άδολης, της γενναίας χειρονομίας της αντίστασης ενός ολόκληρου λαού. Πώς θα φτιάχναμε τις πόλεις μας, τα εργοστάσιά μας, τις γειτονιές, τα σχολεία μας, αν νικούσαμε όχι τότε αλλά τώρα στο νέο πεδίο της σύγκρουσης με την αστική πολιτική; Και πώς θα οργανώναμε ένα μεγάλο νικηφόρο ρεύμα ανατροπής της πολιτικής και του πολιτισμού των σημερινών κανονιοφόρων της αντίδρασης σε μια εποχή που απαιτεί τόσο επιτακτικά έναν καινούριο συλλογικό στόχο.

(συνεχίζεται)

Advertisements

35 Σχόλια to “Πολιτικό”


  1. Ανανμένοντας την συνέχεια, να πω πως το ξεικνάς πολύ καλά. 🙂

  2. manos Says:

    Μην ανησυχείς για τη συνέχεια, έχουμε μοιράσει ρόλους με τον Στέλιο.

  3. maurochali Says:

    Περιμένουμε κι εμείς τη συνέχει εδώ ή εκεί.

    Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνούμε περισσότερο με την παρατήρηση ότι η ήττα των κομμουνιστών και των συνοδοιπόρων τους στον εμφύλιο και κυρίως ή διαχείριση της ήττας αυτής από το αστικό κράτος είναι μια κρισιμότατη παράμετρος, αν θέλουμε να καταλάβουμε τι (μας) γίνεται σήμερα.
    Υπάρχει ωστόσο μια έλλειψη στην παρουσίαση, η οποία μας φαίνεται σημαντική. Διαβάζοντας, αποκομίσαμε την εντύπωση ότι η πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα είναι πρωτίστως το αποτέλεσμα των τρόπων με τους οποίους το αστικό κράτος «απαντά» στις προκλήσεις εξ αριστερών. Το πρόβλημα μας είναι σε αυτό το «πρωτίστως». Μπορεί όμως και να διαβάζουμε λάθος.

    Η δεύτερη παρατήρηση είναι ίσως λίγο προβοκατόρικη. Γράφεις:
    «Η Αριστερά δεν πείθει και δεν εμπνέει σήμερα γιατί έχασε τη σύνδεσή της με τα καλύτερα στοιχεία του πολιτισμού της, αυτά πριν αλλά και μετά τη στρατιωτική ήττα του ‘49.» Και στη συνέχεια απαριθμείς αρκετά στοιχεία που είναι όντως πολύτιμα, αν και βέβαια τα περισσότερα από αυτά δεν ανήκουν απαραίτητα στην αριστερά. Αν διαβάζουμε καλά, ο λόγος που προτείνεις για την απώλεια αυτών των στοιχείων είναι η άγνοια. Αυτό, Μάνο, δεν πείθει. Αν θέλεις να ξαναβρείς κάτι που έχασες, πρέπει να σκεφτείς πού το έχασες, και, εν προκειμένω, γιατί. Αν η απάντηση σε αυτό είναι: επειδή έγινα από καλλιεργημένος άξεστος, μεταφέρεις απλώς την ερώτηση χωρίς να απαντάς σε τίποτα.
    Για να μην το ζαλίζουμε: διακρίνουμε ίχνη εξιδανικευμένων προβολών στην αναφορά στον πολιτισμό της αριστεράς και αυτό μας φαίνεται κάπως ατελέσφορο, αν είναι να καταπιαστούμε με τα κοινά μας ερωτήματα. Οι μοχλοί, θα λέγαμε, βρίσκονται στις αντιφάσεις, όσο κι αν αυτές πονάνε κάποτε. Όχι στις λείες, ακηλίδωτες επιφάνειες.

    υγ. Σύγκρινε τον τρόπο που γίνονται σήμερα οι συζητήσεις στα διήμερα της ΕΑΑΚ και τον τρόπο που γίνονταν πριν κάποια χρόνια. Το να πεις ότι σήμερα οι σύντροφοι της ΕΑΑΚ μεταμορφώνονται σε σχεδόν χουλιγκάνους όταν μπαίνουν στο αμφιθέατρο του διημέρου δεν απαντά σε τίποτα. Πρέπει να ρωτήσεις οπωσδήποτε: γιατί; Και ίσως να αναγνωρίσεις ότι οι ρίζες του σημερινού τρόπου «συζήτησης» είναι παρούσες εδώ και πολύ καιρό.

  4. maurochali Says:

    *δεν ανήκουν απαραίτητα μόνο στην αριστερά
    (μην παρεξηγηθούμε κιόλας)

  5. Μάνος Says:

    Θα συμφωνήσω με τη δεύτερη παρατήρηση του maurochali και θα μοιραστώ μαζί σου την ανησυχία για το μέλλον της αριστεράς. Αν έχεις/έχετε την απάντηση για τις κινήσεις που πρέπει να γίνουν, έχετε την ψήφο μου 🙂
    Περιμένουμε και τη συνέχεια…

  6. stelios Says:

    Ρε μπαγάσα, ξεκίνησες κάτι που δεν μπορείς να το τελειώσεις και μου πετάς τη μπάλα; Στη φαντασία σου μοιράσαμε ρόλους. Εγώ έχω δουλειές τώρα. Ετοιμασίες.

  7. manos Says:

    Οχι μαύρο χάλι, δεν κατάλαβες καλά. Μάλλον θα φταίει το κείμενο για αυτό. Οταν συνεχίσει ο Στέλιος, ας το λάβει υπόψη για διόρθωση.
    🙂

    Μάνε, όχι, δεν έχουμε την απάντηση. Ψηφίζουμε όπως αγωνιζόμαστε όμως, γνωρίζοντας τις ανεπάρκειές μας.

  8. stelios Says:

    Δεν προλαβαίνω, ρε σου λένε. Έχω δύο εκθέσεις μοντέρνας ζωγραφικής, ένα κοντσέρτο και μία όπερα σήμερα.

  9. Herr K. Says:

    Στέλιο, έχεις διορία μέχρι τα μεσάνυχτα σήμερα. Συνέχισέ το γιατί αλλιώς θα το συνεχίσω εγώ …

  10. ωερα Says:

    σηκώθηκα και εγω απο το κρεβατι του πόνου να διαβάσω κατι σουρεαλιστικο και έπεσα πανω σε κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις!!
    δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς ψάχνουμε στην αριστερά και τι της χρεώνουμε…
    τι εννοώ: στις συνελέυσεις (απο τον δεκέμβρη και μετα) όπου αναζητάμε τρόπους να οργανωθούμε και να δράσουμε… η αριστερα είναι εκεί σαν μια αδιόρατη μάνα των πάντων.
    (ο αγώνας ανήκει στους εγάτες» ακουσα)
    οταν οι ιδέες γίνονται άκαμπτες τι καλό μπορεί να γεννηθεί μεσα απο αυτό?
    κι αν η ιστορία δεν μας διδάσκει πως ο αγώνας είναι δικαίωμα + υποχρέωση όλων και όχι των εργατοπατέρων και της αριστεράς (μόνο!!)
    πως περιμένουμε να διαμορφωθεί το νέο οραμα?

    όσο αναζητάμε την αλλαγή και την συνδιαμόρφωση ιδεών (ψωρίς αυτό να σημαίνει συγχώνευση) αλλο τόσο θα πρέπει να είμαστε και εμείς ανοιχτοί στις αλλαγές και σε νέες διαμορφώσεις του κοινωνικου +πολιτικού σκηνικού.
    η ροή της ιστορίας εχει να μας διδάξει πολλά όπως πχ. πως την την επόμενη σελίδα πρέπει να την γράψουμε εμείς.
    οχι μακριά απο εδώ. σήμερα ή το πολύ αυριο κιόλας

    δεν ξέρω αν σας καταλαβα… η αν εχω παραλήρημα

    καλη συνέχεια


  11. Στέλιο, για όνομα, χάσε ένα κονσέρτο ή μια έκθεση, αλλά, λυπήσου μας, μην αναλάβει ο Χερρ Κάππα!

  12. Herr K. Says:

    Κατόπιν λαϊκής απαιτήσεως θα απέχω.

  13. maurochali Says:

    ε, όχι και φορέας αδιαπραγμάτευτης λαϊκής απαίτησης ο σκύλος που ξύνεται ή βαράει το «δάχτυλο» στον κρόταφο.
    Πήγαινε, Στέλιο εσύ, στους χώρους, όπου εκφράζεται και εκτίθεται η ούτως ή άλλως υποδεέστερη αστική κουλτούρα και άσε τον Herr K. να μας μιλήσει για τις παραδόσεις και τις αξίες της αριστεράς με τη ματιά στραμμένη στο σήμερα.

  14. stelios Says:

    Θα έχει και θείτσες…

  15. Herr K. Says:

    Μαύροχάλι, ήταν απλώς ένας τακτικός ελιγμός (στο αυριανό ποστ: «γιατί ψηφίζω ‘Δράση'» ).

  16. maurochali Says:

    επιτέλους ένας ομοϊδεάτης. Έχει πήξει πια το διαδίκτυο στους αντιδρασ(τ)ικούς!

  17. stelios Says:

    Πάει η ΣΑΚΕ; Όπου φυσάει ο άνεμος είστε εσείς οι δυο (με 4).

  18. manos Says:

    Συνεχίστε, εγώ γράφω ήδη μανιωδώς το επόμενο.

  19. maurochali Says:

    Ωραία! Θα ασκήσουμε και πάλι τον τρόπο μας να διαβάζουμε λάθος 😉

  20. maurochali Says:

    Έσεις οι αντάρτες με το όνομα, στέλιο, δεν καταλαβαίνατε ποτέ από τακτικές κινήσεις κι έτσι… Μια ζωή με το σταυρό (= «το ξέρουμε ότι δεν είμαστε αυτό που θέλουμε και θέλετε και έχουμε χρέος να είμαστε αλλά εκτός από τίμιοι, αν ψηφίσω εγώ, αν ψηφίσεις εσύ μπορεί να γίνουμε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε») στο χέρι.

  21. Herr K. Says:

    Μαυροχάλι, εύγε, κυρίως για το τελευταίο σχόλιο.

  22. maurochali Says:

    ευτυχώς που ο στέλιος, Herr K., έχει πάει μάλλον στην δεύτερη έκθεση μοντέρνας ζωγραφικής και ο μάνος έχει πέσει με τα μούτρα στο γράψιμο. Αλλιώς θα έτρωγα μια καταγγελία για ανίερη συμμαχία / προδοσία όλη δική μου.

  23. manos Says:

    Μαυροχάλι, το χιούμορ σου θα σε σώσει!

  24. Herr K. Says:

    Μαυροχάλι, ήδη ετοιμάζω κείμενο συμπαράστασης για το διωγμό σου από την κρυπτο-σταλινική πλειοψηφία μίας εκ των συνιστωσών Ανταρσύα. Γνωρίζω επίσης κάποιους συνεπείς λαϊκούς αγωνιστές που θα σε είχαν πρόθυμα στο πλευρό τους. Τέλος κάνω πολύ καλό παστίσιο.

  25. maurochali Says:

    Βαθύτατα υποχρεωμένο.
    Μάλλον ξέρουμε τους ίδιους (εννόω τους συνεπή λαϊκούς αγωνιστάς).
    Δεν είναι σταλινικοί. Αναγνωρίζουν το χιούμορ.
    Έχω ένα ακαδημαϊκό δίλημμα, Herr K.: υπάρχουν επαρκείς λόγοι να προτιμά κανείς τους φανερό- από τους κρυπτο-σταλινικούς ή το αντίστροφο;

    υγ. Αν αλλάζαμε το παστίτσιο με γεμιστά; Είμαστε πια στο ντάλα καλοκαίρι δα. Ή μήπως διάβασα πάλι λάθος και το «παστίσιο» δεν είναι «παστίτσιο»;

  26. Herr K. Says:

    Ε, οι φανερό-, νομίζω, είναι πιο διάφανοι και με λιγότερες εκπλήξεις
    (έτσι δεν το λέει ο Σεφέρης το παστίς;)


  27. Χερρ Κάππα, σκεφτείτε και να μην απείχατε δλδ…

    ΜαύροΧάλι, δεν μας έχετε συνηθίσει σε διαστρεβλώσεις: η λέξη «αδιαπραγμάτευτη» δεν προσδιόρισε ποτέ τις λέξεις «λαϊκή απαίτηση» (πρβλ. σχόλιο υπ’αρ. 12).
    Και, ποιο το πρόβλημά σας με τους σκύλους που ξύνονται; Αναπτύξτε, παρακαλώ!

    Στέλιο, καλές οι θείτσες;

    Μάνε, συνέχισε παιδί μου να γράφεις, μπας και απαλλαγούμε από τον Χερρ Κάππα, έστω και προσωρινά (άκου «Δράση»!).

  28. stelios Says:

    «εκτός από τίμιοι, αν ψηφίσω εγώ, αν ψηφίσεις εσύ μπορεί να γίνουμε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε»

    Μαυροχαλι, έφαγες κάτι που σε πείραξε; Κυρ Κάπα, φάγατε μαζί με το μαυροχαλι;

    Άσε που από την καταγγελία για ανίερη συμμαχία φτάσατε στο διωγμό από σταλινική πλειοψηφία συνιστώσας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ετοιμάσατε και κείμενο συμπαράστασης… Το «άντε γαμήσου και εσύ κι ο γρύλος σου!» δεν είδαμε ακόμα, αλλά έρχεται όπου να ΄ναι. Ήηημαρτον, ρε (Γεωργίου speakin’).

  29. stelios Says:

    Κροτ, να δεις που σε λίγο θα αρχίσω να τις συμπαθώ.

  30. maurochali Says:

    και που να δοκιμάσω και το παστίσιο…
    ο Herr K. φαίνεται ότι τα παίζει στα δάχτυλα τα (κρυφο- και φανερό-)σταλινικά, οπότε μάλλον θα ξέρει τι λέει.
    Θα κάνω δίαιτα με χαμομύλι μπας και συνέλθω.

    Διαστρέβλωση καραμπινάτη, Κροτ, έτσι είναι. Έχει οξύνει τα πάθη ο προεκλογικός αγώνας και έχει αμβλύνει την ακέραιη ματιά μας (Schnulze!).

  31. Herr K. Says:

    Ο Στέλιος χάνει την ψυχραιμία του, διότι κάτι νέο γεννιέται 😉
    Υπάρχουν και χειρότερα από τις ευρωεκλογές: οι αναλύσεις της επόμενης μέρας


  32. Στέλιο, και βέβαια θα τις συμπαθήσεις! Οι θείτσες είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κοινωνικό δείγμα προς μελέτη με στόχο την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων! Άσε που μερικές φορές κάνουν καλό παστίτσιο (καλύτερο από του Χερρ Κάππα!).

    ΜαύροΧάλι, ειλικρινώς αυτό δεν το περίμενα από σας: προσβλέπω σε βελτίωση μετά την Δευτέρα!

    Χερρ Κάππα, δεν αφήνετε τα παραπλανητικά σχόλια για παστίτσια; Αφού στην κουζίνα μπαίνετε μόνο για να φάτε αυτά που έχουν ετοιμάσει άλλοι! Τι τάζετε τρισάγια, με ξένα κόλλυβα;

    [Ο Μάνος έχει πέσει σε περίσκεψη βαθειά και ετοιμάζει το παρτ του?]

  33. Herr K. Says:

    Κρότκαγια, δεν έχεις φάει φαγητό από τα χεράκια μου γι αυτό μιλάς.


  34. αυτό είναι πρόσκληση ή πρόκληση;

  35. Herr K. Says:

    αποκατάσταση της αλήθειας


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: