Μια θυσία, Ρουσόπουλος

Οκτώβριος 24, 2008

 

:

Οταν ο Κ. Καραμανλής ζήτησε την παραίτησή σου, Θόδωρε Ρουσόπουλε,
ήξερες πως ήταν ένας αναγκαίος ελιγμός.

Για να σωθεί το σκάφος, δια της αποχής βεβαίως, από τη φουρτούνα
της Παρασκευής. Ενας άνδρας λιγότερος, ένας υπουργός για τον οποίο
δεν θα μάθουμε αν έφταιξε ή αν δεν έφταιξε,

μήπως και αθωωθεί η πολιτική της κυβέρνησης τελικά.

Αυτός είναι ο στόχος. Και εσύ που χέστηκες για τις καρέκλες
έπρεπε ωστόσο να κρατήσεις στο παρά πέντε ένα ανάστημα,

αυτό που απέδειξες στην τελευταία σου ομιλία στη βουλή,
το κύκνειο άσμα σου που λέει και ο Καρζής,
ότι ποδοπατημένο έχεις. Οπως και τα στελέχη της νέας μας
διακυβέρνησης, της νέας τρύπιας προοπτικής.

Αλλά την τελευταία λέξη θα την πει το εξωκοινοβουλευτικό πλήθος
όχι ο δικός σας συρφετός των πρώην σεμνών και ταπεινών,
εκ καταγωγής βεβαίως λαϊκών ταχυδρομικών και συναφών επαγγελμάτων.

Υπομονή, έρχονται τα καλύτερα.

Δεν θα είσαι μόνος εκεί έξω.

 

Advertisements

5 Σχόλια to “Μια θυσία, Ρουσόπουλος”

  1. glaykiyou Says:

    Κατά την ταπεινή μου άποψη…εδώ και μια εικοσαετία και…

    οι μισοί από όσους απαρτίζουν το κοινοβούλιο..

    θα έπρεπε να ήταν μέσα…

    Το καλό είναι βεβαια πως ο κόσμος ξύπνησε..τα τερτίπια του λαικισμού δε βρίσκουν πια έδαφος…Bonjour!


  2. Είναι τυχερός μέσα στην ατυχία του ο κύριος Ρουσόπουλος. Έχει τουλάχιστον ένα έδρανο στη βουλή να κάνει κανένα μεροκάματο τώρα που η ανεργία του χτύπησε την πόρτα.

  3. manos Says:

    Γλαύκη, τουλάχιστον έχει χτυπήσει το ξυπνητήρι του.

    Τέτοια ταλέντα δεν πάνε ποτέ χαμένα, Στ.Ζ.

  4. glaykiyou Says:

    μπονζουρ!
    καιρός δεν ήταν??

    Νομίζω πως ναι…διακόσια χρόνια ο δικομματισμός κυριαρχεί στην Ελλάδα από την εποχή του Τρικούπη με τον Δηλιγιάννη..
    καιρός ήταν να αλλάξουμε λίγο νοοτροπία…!
    Μπον Γουηκεντ!

  5. manos Says:

    Από την καρδιά ενός σαββατοκύριακου μακριά απ’ την πόλη

    προσπαθώ να καταλάβω αν αυτά που έρχονται,
    τα νέα ακούσματα που λέγαμε,
    οι εξεγέρσεις και οι νίκες,
    θα έχουν κάτι θετικό επάνω τους
    και δε θα είναι απλώς μια καθυστερημένη
    διαρκώς αναβλημένη εκδίκηση.

    Λοιπόν δεν ξέρω, ο καιρός φυσάει έτσι φυσάει αλλιώς
    και όλο απροετοίμαστος νιώθω.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: