Νυχτερινή λεωφόρος

Οκτώβριος 7, 2008

Το κρασί ήταν Sauvignon Blanc, τα τσιγάρα Gauloises Blondes και η ώρα μία ακριβώς. Τι μέρα κι αυτή, ούτε μια ατάκα της προκοπής δε βγήκε στο παιδεμένο του χαρτί. Τώρα τα χέρια του έπαιζαν με το φελλό του μπουκαλιού και έτρεμαν κάπως από την κούραση. Παρατημένα τα χαρτιά στο γραφείο, προσχέδια επεισοδίων για το σίριαλ που έγραφε εδώ και δύο μήνες. Χιούμορ, ψάξε να βρεις φλέβα κωμική, ο κόσμος θέλει να ξεχαστεί, μη γράφεις τόσο σοβαρά, χαλάρωσε λίγο, όχι τόση πολιτική. Η φωνή του αφεντικού του. Εκλεισε τα μάτια του και προσπάθησε να συγκεντρωθεί. Μηδέν έμπνευση. Στην πολυκατοικία είχε σημάνει από ώρα βραδινό σιωπητήριο, μόνο οι γάτες συνέχιζαν να βολτάρουν ανενόχλητες στον ακάλυπτο, ψάχνοντας για τίποτα αποφάγια. Κάποιος φρόντιζε να τους κατεβάζει φαγητό μια στο τόσο. Τον είχε πετύχει κανα δυο φορές με μια νάυλον σακούλα να βγαίνει και να τις φωνάζει. Ενας από αυτούς τους μοναχικούς ηλικιωμένους που έχουν για μόνη συντροφιά την τηλεόραση και περιμένουν οι καψεροί να χτυπήσει το τηλέφωνο μήπως ακούσουν τα παιδιά τους.
Το δικό του τηλέφωνο το είχε κατεβασμένο, και φυσικά και το κινητό εκτός λειτουργίας, έτσι, να ακούνε οι ανεπιθύμητοι ότι η κλήση τους προωθείται να τον αφήσουν ήσυχο επιτέλους. Θα έβλεπε τις κλήσεις όταν ήταν σε θέση να τους καλέσει αυτός. Μονόχνωτος άνθρωπος, καλλιτέχνης, όπως τον έλεγε η σπιτονοικοκυρά του που πάσχιζε να του πιάσει κουβέντα κάθε φορά που πήγαινε να πληρώσει τα κοινόχρηστα. Πήγε προς το στερεοφωνικό – η μόνη συσκευή που λειτουργούσε σε αυτό το σπίτι, αν εξαιρέσουμε το μονίμως άδειο του ψυγείο. Ηταν χαμηλωμένο από ώρα κι έπαιζε, όπως όλες τις τελευταίες μέρες, ίσως και βδομάδες, ένα σιντί με κομμάτια των Μπητλς. Πάτησε το κουμπί να πάει στο νούμερο τρία και το δυνάμωσε. Your day breaks, your mind aches… Ποτέ δεν του έκαναν παρατήρηση για τη μουσική. Κι ας επέλεγε τις πιο παλαβές ώρες για να θυμηθεί ένα τραγούδι. Απολάμβανε την ανοχή τους φαίνεται ως …καλλιτέχνης ή ως εργένης. Κόσμο στο σπίτι δεν καλούσε ποτέ και έτσι οι δυνατές νότες από τα μονίμως επαναλαμβανόμενα δισκάκια ήταν η μόνη ενόχληση για τους φιλήσυχους γείτονες.
Οταν τέλειωσε το κομμάτι που μίλαγε για πολλοστή φορά για μοναξιά και για μια ερωτική απογοήτευση συνειδητοποίησε ότι είχε πονοκέφαλο. Θυμωμένος πάτησε το στοπ. Κοίταξε άλλη μια φορά το ρολόι, έδινε μάχη με τα πιεστικά χρονοδιαγράμματα, κι έδινε δίκιο για άλλη μια φορά σε όσους δεν μπορούν να δουλέψουν νυχτερινές ώρες. Είχε πάει μιάμιση και η νευρικότητά του δεν είχε μειωθεί καθόλου, συνέχιζε να σκέφτεται με το διαλυμένο του κεφάλι, που δεν κατέβαζε ιδέες όχι για το σίριαλ αλλά για τίποτα θετικό στον κόσμο αυτό. Ποια φλέβα να βρει και ποιο χιούμορ;

Την είχε γνωρίσει σε ένα φιλικό σπίτι, μάλλον όχι` στο λεωφορείο την είχε δει πρώτη φορά. Ενα βράδυ που είχαν απεργία όλα τα άλλα μέσα και η Κηφισίας είχε μετατραπεί σε ένα φρενιασμένο λούνα παρκ. Το λεωφορείο κινούνταν απελπιστικά αργά, κι έτσι τους δόθηκε αφορμή και χρόνος να κουβεντιάσουν. Αποδείχτηκε ότι είχαν κοινούς γνωστούς, αλλά δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα το facebook να τους ενώσει – οπότε ήταν μάλλον γραφτό να συναντηθούν στη νυχτερινή πηγμένη λεωφόρο. Τα βρήκαν οι δυο τους και σύντομα αποφάσισαν να μείνουν μαζί, αλλά δεν τους βγήκε. Κάτι πήγε στραβά και χώρισαν οι δρόμοι τους. Συνηθισμένα πράγματα. Και πρέπει να συνέλθεις επιτέλους, όπως του έλεγε η αδερφή του. Πρέπει να βρεις μια νέα μελωδία στη ζωή σου. Δεν έπαιξαν πια όλες οι κασέτες. Βγες στο δρόμο και πάλεψε. Try again, fail again, fail better! όπως είπε και ο Μπέκετ. Αλλά πάψε να στριφογυρνάς στα ίδια και στα ίδια.

Η αδερφή του… ένας από τους πιο σοβαρούς λόγους να έχει κλειστό το κινητό. Ανυπόφορη γκρινιάρα. Αποτυχημένη ηθοποιός με μια μικρή θητεία στο Εθνικό, που της άνοιξε μια μέρα η πόρτα ενός φρι πρες και βρήκε ευτυχώς καινούργια ασχολία. Μάλλον εκεί τα κατάφερε να αποτύχει καλύτερα. Δεν τη διάβαζε ποτέ, έγραφε τις κοινοτοπίες του αιώνα σουλατσάροντας στο Κολωνάκι και στο Ψυχικό. Δε γαμιέται. Μια χαρά είναι η μουσική μου, μουρμούρισε ζαβλακωμένος από τον καπνό και το κρασί και από τον εκνευριστικό πονοκέφαλο. Και έσκυψε πάλι στο στερεοφωνικό να επιλέξει για άλλη μια φορά το γνωστό ρεφρέν πριν ετοιμαστεί να ξαπλώσει. Μόνο που κατά λάθος, εντελώς τυχαία, το γύρισε στο ραδιόφωνο, ένα σφάλμα που απέφευγε όλες τις ώρες της μέρας, πόσο μάλλον κοντά δύο μετά τα μεσάνυχτα. Κι όμως έπεσε πάνω σε ένα άλλο κομμάτι των Μπητλς που δεν είχε το σιντί του, το Across the Universe, διασκευασμένο και φρεσκαρισμένο από γυναίκα ερμηνεύτρια.

Κοίτα σύμπτωση! μονολόγησε κι έμεινε αποσβολωμένος μπροστά στην άγνωστη συχνότητα που έδειχνε η οθόνη: 99,5. Το είχε στο μυαλό του αυτό το τραγούδι, θα το φόραγε στο αγαπημένο του επεισόδιο όταν έβρισκε τη χαμένη του έμπνευση να το τελειώσει. Πώς τρύπωσε στις άθλιες μεταμεσονύκτιες playlist;… Η απορία του τον κλότσησε να ακούσει και τη συνέχεια. Χάρηκε. Γιατί και τα επόμενα κομμάτια ήταν από αυτά που δε σε στέλνουν για ύπνο. Φυσικά δεν ήταν έτοιμη λίστα. Γνωστή η φωνή, αλλά από πού; Ξενυχτάει να μη μας πάρουν τη μουσική τα μηχανήματα. Ξενυχτάω για να στήσω άλλον ένα ψεύτικο τηλεοπτικό κόσμο. Κάτι έσπασε μέσα του. Θόρυβος στο κεφάλι του. Δώστε μου ένα μικρόφωνο να πω δεν γράφω άλλο για σας, τι φυλακή η ανέμπνευστη κάμαρα, τι σάουντρακ για άδεια ψυγεία, τι φρίκη ο χορός των καπνισμένων αναμνήσεων.

Εβγαλε το χιλιοπαιγμένο δισκάκι με μια απαξίωση από το στερεοφωνικό και το πέταξε στη στοίβα με τα παρατημένα σενάρια στο γραφείο του. Ηταν καιρός για νέα ακούσματα.

Advertisements

11 Σχόλια to “Νυχτερινή λεωφόρος”

  1. Theorema Says:

    Μάνο, αν σχεδίαζα μια κλίμακα με τις διαθέσεις σου την καμπύλη θα την έκανα μάλλον ανοδική.
    Έχω άδικο?… 🙂

  2. manos Says:

    Θεώρημα, το είχα στο συρτάρι. Πώς σου φάνηκε;

  3. Theorema Says:

    Μάνο,
    Μου φάνηκε πολύ όμορφο από αισθητικής πλευράς, ιδιαίτερα ανεβαστικό από πλευράς περιεχομένου και ατμόσφαιρας και πολύ καλοδουλεμένο από τεχνικής πλευράς (όσο μπορώ να εκφέρω γνώμη).
    Θα έλεγα πως περιγράφει πραγματικά την πορεία σου, από πολλές πλευρές.

  4. Theorema Says:

    Επίσης, λατρεύω τους Μπητλς από την τρυφερή ηλικία των 12. Με έριξες σε τρανς με το κομμάτι
    🙂

  5. manos Says:

    Ναι, από τα σίριαλ στις υπερπαραγωγές…

  6. stelios Says:

    Και τα σενάρια και το δισκάκι είναι παρατημένα, αλλά όχι πεταμένα… Ίσως για να ξαναδουλεφτούν; Κάτι τον κρατάει τον ήρωά σου. Δεν ξεκόβει. Ίσως τα καινούργια ακούσματα δεν είναι τόσο καινούργια. Ίσως αναζητάει διασκευές, ξαναζέσταμα των παλιών. Ίσως πάλι να θέλει να τα δουλέψει λίγο ακόμη τα παλιά. Να αντλήσει όλη την αλήθεια τους πριν βρεθούν οριστικά στο καλάθι των αχρήστων.

  7. manos Says:

    Χμ… Ενδιαφέρουσα προσέγγιση.

  8. Theorema Says:

    Από το καλό στο καλύτερο θα έλεγα.

  9. manos Says:

    Η αλήθεια είναι ότι ακούω φανατικά City 99,5 από τις αρχές Σεπτέμβρη. Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να περάσετε και από τη Νυχτερινή Λεωφόρο, κάθε βράδυ Δευτέρα ως Παρασκευή 12.30 με 2.00.

    Ολα τα υπόλοιπα είναι μυθοπλαστική.

  10. glaykiyou Says:

    απίστευτο ποστ…
    καιρός για νέα ακούσματα λοιπόν..
    μπον νουι!

  11. manos Says:

    Πολύ χαίρομαι που σας άρεσε. Ιδίως για την ώρα που το διαβάσατε. Αργά, μετά την κούραση της μέρας. Ισως όμως η πλέον κατάλληλη ώρα…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: