Στο Γράμμο τέτοιον Αύγουστο

Αύγουστος 27, 2008

Ανάμεσα σε φίλια πυρά συναδέλφων που μόλις επέστρεψαν από τις διακοπές τους και οι συζητήσεις – αναπόφευκτα – περιστρέφονται γύρω από το πού πήγες, πώς πέρασες, πόσο μαύρισες. Αλλά εμείς εκεί, κολλημένοι στις ίδιες κασσέτες.

Αύγουστος στο τέλος, τα είπαμε και χτες. Ο νους μας γυρίζει σε εκείνη την άλλη λήξη, το 1949, ενός δίκαιου αγώνα, μιας επανάστασης που δεν τα κατάφερε τελικά, μιας λαϊκής εποποιίας. Τέτοιες μέρες ήταν που ο κυβερνητικός στρατός καθάριζε στο Γράμμο.

Για τον αγώνα του ΔΣΕ πολλά έχουν ειπωθεί – και θα ειπωθούν και άλλα του χρόνου με την ευκαιρία των 60χρονων (1949-2009).

Είπε ο κύριος Παπανδρέου τις προάλλες, απευθυνόμενος στο ΚΚΕ, ότι αυτή είναι η νομιμότητα και αν δεν του αρέσει ας ξανανέβει στο βουνό. Λένε οι εργοδότες, αυτή είναι η κατάσταση στις εργασιακές σχέσεις και αν δεν σας αρέσει να πάτε αλλού να ζήσετε. Λένε οι κυβερνώντες, αυτή είναι η κατάσταση της οικονομίας και αν δεν σας αρέσει να πάτε να πνιγείτε.

Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει γραμμή συμβιβασμού που να μπορεί να βελτιώσει αυτή την κατάσταση. Δεν υπάρχει εναλλακτική κυβερνητική λύση προς όφελος των εργαζομένων.

Ζητούμενο παραμένει μια (επαναστατική) στρατηγική που να μπορεί να νικήσει, όχι να χάσει αξιοπρεπώς. Οχι να διαπραγματευτεί με το καθεστώς για να συμβιβαστεί έντιμα. Να το συντρίψει. Να το τσακίσει.

Όπως το έθεσε ο Βασίλης Μπαρτζιώτας σε ένα κείμενό του για κείνο τον αγώνα:

Ο ΔΣΕ είχε τη στρατηγική του, το στρατηγικό του σχέδιο που ανταποκρινόταν στη βασική του πολιτική επιδίωξη: την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους ξένους ιμπεριαλιστές και την κυβέρνηση της Αθήνας. Και πάλευε για να υποτάξει όλη την στρατιωτικοπολιτική του δράση, από την πιο μεγάλη επιχείρηση ως τον πιο μικρό ελιγμό, στην εξυπηρέτηση του στρατηγικού του σχεδίου. Και επειδή ο αντίπαλος διάθετε μια σοβαρή, πολλαπλάσια υπεροχή σε αριθμό στρατιωτών και πολεμικό υλικό, η άμεση στρατηγική επιδίωξη του ΔΣΕ ήταν με την αδιάκοπη ενεργητική φθορά, να μειώσει σε τέτοιο βαθμό αυτή την υπεροχή του αντιπάλου, ώστε να περάσει στη στρατηγική αντεπίθεση για την ανατροπή του αντιπάλου, για την εφαρμογή του στρατηγικού σχεδίου του. (…)
Η σωστή στρατηγική του ΔΣΕ θα έπρεπε να ήταν: Αρχίζοντας αμέσως από την άνοιξη του 1946 τον ένοπλο αγώνα να συγκεντρώσουμε όλες μας τις δυνάμεις και τις εφεδρείες (μετατροπή του ΔΣΕ σε τακτικό λαϊκό επαναστατικό στρατό το φθινόπωρο του 1946) και να δώσουμε το κύριο, το βασικό χτύπημα στον αντίπαλο στο τέλος του 1946 – αρχές του 1947 και να τον συντρίψουμε το 1947. Πριν ακόμα προφτάσει ο κυβερνητικός στρατός να ανασυγκροτηθεί και να οργανωθεί σε μεγάλο στρατό με το δόγμα Τρούμαν και με την ανοιχτή πια παρέμβαση των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών.

Αξίζει να δούμε σήμερα οι δυνάμεις της Αριστεράς ποιο στρατηγικό σκοπό έχουν και ποια άμεση στρατηγική επιδίωξη. Ας πάμε στα βαθιά…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: