Ελενα, 2058

Ιουλίου 15, 2008

Ο Πέτρος εκείνο το πρωί δεν είχε δουλειά να κάνει και βγήκε μια βόλτα στη γειτονιά του. Αφού έριξε μια ματιά στα ενοικιαστήρια που ήταν τοιχοκολλημένα στις παλιές πολυκατοικίες και στις παροπλισμένες κολόνες της ΔΕΗ, τάχα πως ενδιαφέρεται να βρει καινούριο σπίτι, έκανε μια στάση στο περίπτερο. Ψάχνω για ένα δυάρι. Ξέρετε αν νοικιάζεται τίποτα; ρώτησε τον περιπτερά μπαίνοντας στο πετσί του ρόλου του. Εκείνος, που δεν είχε τίποτα υπόψη του και βαριόταν τις πολλές κουβέντες, έγνεψε αρνητικά. Ρίξε μια ματιά στη γωνιακή πολυκατοικία, είπε μασώντας τις λέξεις σαν πασατέμπο. Ο Πέτρος φοβήθηκε μην του έρθουν τα φλούδια στο πρόσωπο και ξεκόλλησε τη μούρη του από το παραθυράκι παίρνοντας βιαστικά το πακέτο τσιγάρα που είχε ζητήσει.

Στη γωνία ήταν μια γκρίζα τετραώροφη πολυκατοικία αλλά δεν υπήρχε πουθενά ενοικιαστήριο. Κοίταξε τότε τα κουδούνια ένα προς ένα. Ξενικά επώνυμα, προφανώς αλλοδαπών προσφύγων και τρία ή τέσσερα με το ίδιο νεοελληνικό όνομα. Δύο κενά και άλλα τρία μισοσβησμένα. Χτύπησε ένα στην τύχη. Δεν άργησε να ανοίξει η πόρτα και κανείς δεν ρώτησε ποιος είναι.

Ο Πέτρος βρέθηκε στην είσοδο της πολυκατοικίας. Παλιά γράμματα που κανείς δεν είχε φιλοτιμηθεί να μαζέψει κι ένα σωρό πολύχρωμα φυλλάδια από σουβλατζίδικα και πιτσαρίες της περιοχής, όλα μια στοίβα και σκορπισμένα στα εσωτερικά σκαλιά. Ενα από όλα του τράβηξε την προσοχή. Ηταν ένας μεγάλος γκρίζος φάκελος που έγραφε απάνω με άτσαλα κόκκινο μελάνι: Ποίηση στη σκάλα. Κάτι του θύμιζε αλλά δεν ήξερε τι. Ενα ποίημα του Καβάφη, σωστά! «Είναι ψηλή της ποίησης η σκάλα». Ανοιξε το φάκελο ανεβαίνοντας έναν έναν τους τέσσερις ορόφους. Εβγαλε από μέσα ένα πάκο αραιογραμμένα χαρτιά. Στίχοι κάποιου αγνώστου. Ακατέργαστα τρίστιχα ερωτικών υπαινιγμών για κάποια Ελενα μιλούσαν που είχε κόκκινα μαλλιά και ήταν όμορφη σαν πρωινό λουλούδι στη μαραμένη Αθήνα του 2058. Τι παράνοια! απόρησε με την άγουρη γραφή. Ορμησε στην ταράτσα αφού η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη. Μια κοπέλα άπλωνε μπουγάδα και δεν του έδωσε καμία σημασία παρά μόνο όταν στάθηκε δίπλα της με τα χαρτιά και της είπε:

Είσαι η Ελενα, σωστά;
Ναι, είπε εκείνη.
Αυτά εδώ είναι για σένα. Σου τα άφησαν στη σκάλα.

Δεν ξέρεις γράμματα; Δεν… δεν είσαι ελληνίδα;
Οχι, έγνεψε το κορίτσι. Τράκη.
Από τη Θράκη ε; Μετά τον πόλεμο… Τον Καβάφη τον έχεις ακουστά; Καμία σχέση, είπε και γέλασε μόνος του.

Εβαλε τα χαρτιά μέσα στο φάκελο και τον ακούμπησε στον πλαστικό κουβά με τα ρούχα. Η Ελενα δεν θα του έδινε σημασία. Αγνωστο ποιος της είχε γράψει αυτά τα στιχάκια.

Ελενα, κόκινα μαλιά κι έλεγα τονομά σου
από της Θράκης τα νερά κιλισαγώ κοντά σου
ήθελα νάρθω να σου πω να σε παρηγορήσω
όσα σου πήρε ο πόλεμος θα σου τα φέρω πίσω

Advertisements

9 Σχόλια to “Ελενα, 2058”

  1. Vany Says:

    Ωραία!Ελάχιστοι Έλληνες στις πολυκατοικίες της Αθήνας.Πόλεμος στη Θράκη.Μαραμένη πρωτεύουσα.
    Θα έχουμε πάρει τα βουνά αν ζούμε τότε;
    Μήπως να τα πάρουμε από τώρα; 😉

  2. manos Says:

    Vany, δεν ξέρω. Εγώ το όπλο το έχω παρά πόδα και αρκούμαι προς το παρόν σε ασκήσεις ύφους.

  3. Theorema Says:

    Μάνο,
    το 2058 τις ηρωίδες των ποιητών μάλλον θα τις λένε Τζιλ. Νομίζω πως θα έχουν μπλε μαλλιά και θα κλαίνε γαλάζια δάκρυα. Ο κόσμος θα στέκεται ανάποδα και οι σκάλες της ποίησης θα είναι μεταλλικές. Τόση διάβρωση στον πλανήτη θα έχει καταστρέψει τα δάση, το ξύλο, το χαρτί και τα Καβαφικά ονόματα.
    Μήπως η Έλενά σας είναι ο οιωνός μιας ψηφιακής άσκησης ύφους που θα αποτυπώνεται σε υψηλά πίξελ?

  4. manos Says:

    Βιάζεστε Theorema. Εχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι την αποϋλοποίηση της ποίησης. Σάρκινα θα είναι ακόμα τα δάκρυα και οι άνθρωποι θα μεταχειρίζονται τα ίδια περίπου αντικείμενα με τον Καβάφη. Δεν έχω εξασκηθεί ως οιωνοσκόπος, αλλά αν σας άρεσε κάπως θα το πάρω σαν κοπλιμέντο.

  5. Theorema Says:

    Μα φυσικά και ως τέτοιο να το πάρετε, Μάνο!
    Βιάζομαι, ναι. Το παραδέχομαι. Είναι ένα από τα 4759759475897495702323450000000000327372300 θανάσιμα ελαττώματά μου 🙂

  6. manos Says:

    Βάλτε με στο νόημα και στείλτε μου εκείνο το σκίτσο με τον κόσμο του μέλλοντος ανάποδα, που γράφετε και στον κύριο Κ.

  7. stelios Says:

    Όταν είδε ο Πέτρος την Έλενα, δεν μας είπες την εντύπωσή του. Ήταν όντως «όμορφη σαν πρωινό λουλούδι στη μαραμένη Αθήνα του 2058»;

  8. manos Says:

    Ο Πέτρος ήταν στον κόσμο του εξαρχής. Δεν τον ενδιέφερε καμία Ελενα. Με την ίδια ευκολία που χτύπαγε κουδούνια στην τύχη, με την ίδια αδιαφορία που άνοιγε ξένα γράμματα, με την ίδια αποστασιοποίηση αντιμετώπισε την όμορφη θρακιώτισσα που τυχαία συνάντησε. Μάλλον στη μαραμένη Αθήνα του 2008 οι συναντήσεις δεν θα έχουν λαχτάρα. Ισως μόνο η ποίηση αντιστέκεται, αν και αυτή δεν μιλά απευθείας σε κανέναν. Ενώ και οι μεσολαβητές (που γνωρίζουν κάποια πράγματα από λογοτεχνία) τη μεταχειρίζονται αδέξια και ειρωνικά.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: