Τσίπρας

Μαΐου 9, 2008

Ημουν από τους πιο προσεκτικούς αναγνώστες των θέσεων, πάντοτε επιφυλακτικός, ποτέ κακόβουλος ή εριστικός απέναντι στον Συνασπισμό.
Η ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα στην ηγεσία του δεν με ενθουσίασε, δεν με απογοήτευσε.
Το κόμμα αυτό, πραγματοποιούσε μία αριστερή στροφή διαφοροποίησης από το ΠΑΣΟΚ, από την εποχή του Αλέκου Αλαβάνου. Μία στροφή στη ρητορική του, στις θέσεις του, στις προτάσεις του. Παρά τη συμπόρευση με την ΠΑΣΚΕ στο συνδικαλιστικό. Παρά την εδραίωσή του στο κράτος. Παρά το δούναι και λαβείν στα κυκλώματα. Παρά τις θέσεις του υπέρ της ΕΕ. Παρά τη χαλαρή του σχέση με τον μαρξισμό.
Δεν πίστεψα στο φαινόμενο Τσίπρα, γιατί άλλο είναι το φαινόμενο. Ποιο; Η κρίση του πολιτικού μας συστήματος. Η διπλή κρίση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η ειδική κρίση του ΠΑΣΟΚ όχι λόγω Παπανδρέου Γιώργου, αλλά λόγω της σοσιαλφιλελεύθερης κυβερνητικής ταυτότητας. Η απογείωση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις αυτές ακριβώς τις κρίσεις εξέφρασε. Και τις εκφράζει ακόμα. Παρά την ελαφρότητα και την προχειρότητα. Παρά την απουσία εναλλακτικής στρατηγικής. Παρά την απουσία σοβαρής πολιτικής πρότασης από τη μεριά του. Από τη μεριά όλης της Αριστεράς.
Βγήκε χθες το βράδυ στην εκπομπή του Στέλιου Κούλογλου ο πρόεδρος του Συνασπισμού, για να απαντήσει στο ερώτημα αν χρειαζόμαστε σήμερα ένα νέο Μάη. Σαράντα χρόνια μετά την εξέγερση της νεολαίας και των εργαζομένων στο Παρίσι. Και είπε αυτά που ξέρουμε. Για τη γενιά των 700 ευρώ, την απασχόληση κλπ. Σωστές οι αιχμές. Σωστές οι επισημάνσεις. Αλλά για την κοινωνία που θέλουμε τι βρήκε να πει; Χα. Ούτε λίγο ούτε πολύ, στα σκουπίδια ο σοσιαλισμός, στα σκουπίδια ο Λένιν και ο Μαρξ, δεν χρειαζόμαστε την επανάσταση φυσικά αλλά μια εναλλακτική διακυβέρνηση που θα βάλει στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Ενα νέο πολιτισμό υπέρ του συνανθρώπου. Σοσιαλισμός λοιπόν, σύμφωνα με τον χτεσινό Αλέξη, να σκέφτεσαι αν ο διπλανός σου έχει να φάει και να ντυθεί. Δεν θα πέσω στην εύκολη κοροϊδία να μιλήσω για σοσιαλισμό των μη κυβερνητικών οργανώσεων ούτε για εκκλησιαστικό σοσιαλισμό. Εντάξει, το πρόγραμμα θα το βρούμε στην πορεία, θα σκοντάψει το κίνημα πάνω του, θα παλέψουν οι νέοι και οι εργαζόμενοι και θα προκύψει η κυβέρνηση που θέλουν στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά πού θα πάει το καράβι; Ο Μάης ηττήθηκε, είπε ο πρόεδρος. Σωστά. Πώς θα μπορούσε να νικήσει; Εμ, εδώ σε θέλω, Αριστερά μου. Γιατί να λες τα αυτονόητα δεν είναι αριστερός λόγος.
Λίγος ο Τσίπρας. Με στενοχώρησε. Οχι ότι περίμενα τίποτα περισσότερο, αλλά γιατί θυμώνω να βλέπω τον σύγχρονο υποτίθεται αριστερό λόγο σε τέτοια χάλια, τέτοιες εύκολες ιδεολογικές συνταγές.

Τα λέμε.

Advertisements

10 Σχόλια to “Τσίπρας”

  1. diktyon Says:

    Δυστυχώς για έναν πολιτικό που είναι και αρχηγός ενός ανανεωτικού κόμματος της αριστεράς, ο Τσίπρας δεν έχει θεωρητική αρματωσιά και κάνει μονάχα για τις μαθητικές κινητοποιήσεις, όπου οι μαθητές μπορούν να πετάνε διάφορα τσιτάτα και τίποτε περισσότερο. Κι όχι μόνον έχει στοιχειώδεις ελλείψεις στην πολιτική θεωρία, αλλά και στην ελληνική γλώσσα.


  2. Καθώς δεν θεωρώ την κοσμοθεωρία και τρόπο ζωής που ασπάζομαι ως τα μόνα ορθά και αληθινά, παρακολουθώ και εγώ το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ με μεγάλη επιφυλακτικότητα αλλά και με προσοχή.

    Δεν είδα την εκπομπή. Έτσι όπως τα περιγράφεις, είναι όντως φτωχή η παρουσία του Προέδρου (sic). Μην πέφτεις όμως στη λούμπα της κοινωνίας του θεάματος. Κανένα αριστερό κόμμα δεν είναι προσωποπαγές. Έτσι μπορεί ο λόγος του Τσίπρα να είναι φτωχός, δε συμβαίνει το ίδιο όμως και στη βάση του ΣΥΡΙΖΑ όπου αντιμάχονται οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις που βασανίζουν την «αριστερά» σήμερα.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινάει από μία σωστή αφετηρία. Οι αριστερές παρατάξεις και τάσεις του εγχειρήματος ψάχνουν να βρουν την αλήθεια. Να αποτιμήσουν το παρελθόν και να προτάξουν στο μέλλον την επανανοηματοδότηση της επανάστασης στο σύγχρονο κόσμο. Για μένα, ως αναρχικό, το μέλλον του εγχειρήματος είναι προδιαγεγραμμένο. Ανάλογα με το πόσο γρήγορα και το πόσο πολύ θα παίξει με την εξουσία θα έρθει και ο πολιτικός του «θάνατος». Η μόνη λύση που βλέπω για αυτούς είναι να επιδιώξουν το κόμμα-κίνημα, να σπάσουν τα λενινιστικά στεγανά του «από δω εμείς και από εκεί η κοινωνία» και να φτιάξουν τις κινηματικές δομές που να αμφισβητούν πραγματικά το αντίπαλο δέος. Θέλει λίγο ζαπατιστικές μεθόδους για να υπερβεις το σήμερα με όρους επανάστασης.

    Μη μου μιλάς όμως για εύκολα, δήθεν του Τσίπρα και τέτοια. Η πιο «εύκολη» και φυσικά πιο επιζήμια για τον επαναστατικό σκοπό στάση είναι αυτή που ακολουθεί το ΚΚΕ. Δεν αναλύουμε το παρελθόν, δεν αλλάζουμε το μέλλον, λειτουργούμε και εμείς σαν εξάρτημα που κρατάει τα μπόσικα στο σύστημα. Προσωπικά με αφήνουν αδιάφορο ζητήματα, που έχουν λυθεί, όπως ο σταλινισμός και οι παραφυάδες του. Το ΚΚΕ άλλωστε, έτσι όπως λειτουργεί στους κοινωνικούς αγώνες, μεγαλώνει την επιρροή των αναρχικών ιδεών, οπότε θα ήμουν ο τελευταίος που θα έλεγα να ξεστραβωθείτε εσείς (φυσικά το τι λέω εγώ δεν αλλάζει το ότι δε θα ξεστραβωθείτε ποτέ).

    Ομως «Τα του Καίσαρος, τω Καίσαρι» περί «ευκολίας».

  3. ritsmas Says:

    Γεια σου…Μάνο…ειμαι φιλη του Πέτρου Παπακωσταντίνου και συνάδελφος φυσικά. Πρώτη φορά μπήκα στο μπλογκ σου, μου αρεσει και το περνάω στα λινκ μου.
    χαιρετω
    ριτς

  4. manos Says:

    Γεια σου, Δίκτυον. Στην αρματωσιά, όλοι θέλουμε δουλίτσα.

    Inlovewithlife, ελπίζω ο ΣΥΡΙΖΑ να έρθει πιο κοντά στις απόψεις σου. Τουλάχιστον να πει ότι δεν διεκδικεί την εξουσία.

    Ριτς, καλώς ήρθες. Χαίρομαι πολύ!


  5. Μην υποτιμάτε τον Τσίπρα, παιδιά, και κυρίως μην τον κρίνετε από την τηλεοπτική του παρουσία. Ούτε θεωρητικά ανεπαρκή μπορεί να τον κρίνει κανείς από δυο εκπομπές. Τα όριά του, από την άλλη, δεν είναι προσωπικά, δεν είναι τα όρια της ηγετικής του ικανότητας. Είναι τα όρια της αριστεράς σήμερα και έχουν να κάνουν με τη στρατηγική του σοσιαλισμού.
    Επίσης, δεν είναι μόνο η κρίση του πολιτικού συστήματος που τον φέρνει στον αφρό. Είναι και η αριστερή ελπίδα που αναπτύσσεται στην εποχή μας, ιδιαίτερα στη νεολαία, καθώς και η ανάπτυξη των αγώνων.
    Αλλά (παραθέτω από παλιότερο δικό μου ποστ):
    Οι απόψεις του Τσίπρα έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την φυσική του ηλικία. Δεν είναι φρέσκιες, δεν είναι νέες, είναι παλιές και ηττημένες. Θα οδηγήσουν σχεδόν με μαθηματική βεβαιότητα σε “νέες ήττες, νέες συντριβές”, γιατί είναι ίδιες με αυτές που οδήγησαν στις παλιές ήττες: είναι αριστερές στο βαθμό που δεν απειλούν το σύστημα. Κούφιος ριζοσπαστισμός, δηλαδή.
    Το πρόβλημά του, επιπλέον, είναι ότι αυτό το νέο κίνημα που εκφράζει, είναι μεν νέο και “επιπόλαιο”, αλλά έχει τα σημάδια ωριμότητας της γενιάς του, που έχει γνωρίσει πρόωρα το πρόσωπο της προδοσίας. Είναι δύσπιστο, δεν εμπιστεύεται εύκολα και δεν δίνει πολλές ευκαιρίες. Ο Αλέξης, αν δεν κάνει την κρίσιμη στιγμή το μετέωρο βήμα να βρεθεί στην επαναστατική πλευρά της κοινωνικής διαπάλης, θα βρεθεί απότομα μαζί με τους μπαρμπάδες της αριστεράς του χθες.

  6. a8lios Says:

    Την είδα κι εγώ την συζήτησή τους. Εμένα δε με στεναχώρησε, καθώς δε περίμενα πράμα.

    Με εξόργισε. Και με εξόργισε το εξής: Δε μπορούσες ουσιαστικά να κρίνεις ποιος είναι ο δημοσιογράφος και ποιος ο πολιτικός αρχηγός.

    Ότι έλεγε ο Τσίπρας ήταν απλά περιγραφές, πιο αναλυτικές, όσων είχαν παίξει πιο πριν σε βίντεο και όσων έλεγε ο Κούλογλου.

    Και να πεις ότι δε του δώθηκαν αφορμές? Σε τρεις ερωτήσεις, καθε φορά και πιο έντονα, ο Κούλογλου ρωτούσε «ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΣΑΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ»!?!?!?!

    Κι άρχιζε πάλι το δελτίο ειδήσεων του Αλέξη να παίζει…


  7. […] κατάφερε να με εκνευρίσει. Δεν είναι αυτό που λέει ο ποιητής στη σκάλα το πρόβλημα για μένα, η φτωχή θεωρητική σκέψη του […]


  8. @ πρώτη φορά μπαίνω κι εγώ στο ιστολόγιο σου και το βρίσκω εξαιρετικό. Ως προς το θέμα θα συμφωνήσω και με τον a8lio και με εν μέρει με τον levanti. Τα όρια της εναλλακτικής αριστεράς είναι σαφή. Αλλά με βάση και κάποια κείμενα που εκδίδονται σε σχέση με την παγκόσμια κρίση σήμερα της καπιταλιστικής οικονομίας, η αριστερά δεν είναι και ειλικρινής. Τι θέλει; Τι οικονομικό μοντέλο θέλει; Αυτό είναι το ερώτημα. Αλλιώς τα περι ανθρωποκεντρικής πολιτικής και ο ίδιος ο ψηφοφόρος δεν τα χάφτει πια….
    Και επειδή συχνά ακούω στην Ελλάδα ότι ο ψηφοφόρος ψάχνει μόνο για τον ποιον ικανοποιεί τα συμφερόντα του, υπενθυμίζω ότι ακόμα στον Μαρξ είμαστε και οι θεωρίες περί χρονοντούλαπου για τον μαρξισμό είναι αστείες. Εκείνο που λείπει σήμερα είναι ο «σύγχρονος» Λένιν. Η επαναστατική έκφραση του μαρξισμού δεν υπάρχει. Κι όσο για το αν ο Μάης του 68 έχασε. Σας βαρέθηκε βρε κουρασμένα παλικάρια (40ρηδες και πια…). Το ότι αποτύχαμε εμείς δεν αποτελεί ούτε νομοτέλεια ούτε καταδίκη για τις γενιές που έρχονται….
    Αυτές δεν μασάνε κουτόχορτο.

  9. Λάμπρος Says:

    Αν είναι δυνατό να μιλάνε οι Κνίτες για δελτίο ειδήσεων του Αλέξη Τσίπρα, όταν το λεξιλόγιο των μελών του ΚΚΕ και ιδιαίτερα της ηγεσίας του είναι περιορισμένο σε 15 με 20 φράσεις.
    Σας προκαλώ να ανοίξετε τα κείμενά τους και να αναγνώσετε προσεχτικά. Σε πιάνει πονοκέφαλος…

  10. manos Says:

    Λάμπρο, βλέπω δεν αφήνεις τον άθλιο από τα μάτια σου.

    Σωτήρη, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι για τη συνάντηση. Πολύ σωστά το θέτεις.

    Άθλιε, έτσι είναι, χρειάζεται και η αριστερή δημοσιογραφία.

    Στέλιο, τα σέβη μου. Συμφωνώ με τις παρατηρήσεις.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: