Κόκκινα αβγά

Απρίλιος 24, 2008

Μπήκες στο γραφείο, άβαφη, με κουρασμένα μάτια και περίμενες κάτι ν’ ακούσεις, κάτι

που να σου φτιάξει τη διάθεση.

Σκυφτός πάνω στο πληκτρολόγιο, χωρίς κουβέντα ελαφρή, χωρίς πειράγματα,

τις στήλες μου σακατεύω και ξανακολλάω

τις μανίες μου σκαλίζω όπως τα ξύλα της φωτιάς που σιγοκαίει μετά από την ταραγμένη νύχτα.

Ταράζομαι και υπνοβατώ μέρα μεσημέρι. Εχουν συμβεί πολλά και διάφορα, μικρές συρράξεις και οδοφράγματα. Δύσκολο να επανέλθει τάξη.

Μόνο κάποιοι στίχοι με γαληνεύουν, περίεργοι και ερμητικοί, παρορμητικοί ωστόσο.

Ευτυχώς φέτος λιγόστεψαν οι επισκέψεις και οι φιλικές ανακρίσεις: Εσύ πού θα πας και πού θα κάνεις Πάσχα; Πουθενά, θέλω να πω, αλλά υποκρίνομαι συνήθως αβέβαια ταξίδια, επισκέψεις σε φίλους και εκδρομές στην εξοχή. Με κουράζει η Αθήνα και είναι πάντα δύσκολο να το κρύψω.

Σήμερα δε μιλάω πολύ, διάβασα τα μέιλ μου, κοίταξα τι γράφουν οι μπλόγκερς για τη Νέα Μανολάδα, και αποφεύγω να απαντήσω στο κινητό.

Δε βαριέσαι, Πάσχα είναι θα περάσει. Τα αβγά θα είναι κόκκινα, οι ευχές πάνω κάτω ίδιες, θα σκάσουν τα γνωστά προκάτ μηνύματα, θα πέσουν κανα δυο τηλέφωνα από ξεχασμένες φωνές, θα περάσουν οι μέρες και όλα θα γυρίσουν στην κανονικότητα, όση κανονικότητα μπορεί να σηκώσει ο Μάης, βέβαια. 

Γιατί οι γιορτές, οι επίσημες γιορτές, αποτελούν ένα μικρό θρίαμβο της κανονικότητας. Μια συνήθεια κι επιβεβαίωση ότι όλα συνεχίζονται όπως πριν. Και ας έφυγε η μικρή μας ανάσα, κι ας λαχταρήσαμε για όσα άλλαξαν, κι ας πονάμε.

Αλλά κάπου αυτή η γκρίνια περί εορτών με κουράζει. Τι πειράζει αν κρατήσουμε και λίγη συνήθεια στις αποδράσεις μας; Τι ενοχλεί ο οβελίας; Μάλλον το πρόβλημα είναι πιο βαθύ: είναι που έχουμε χάσει την ικανότητα να κρατιόμαστε σφιχτά από τον κόσμο. Όπως γράφει και ο Μάρτιν Κριμπ στο νέο του θεατρικό, που έχει πρεμιέρα απόψε στο Royal Court του Λονδίνου, όλα έχουν χάσει την επαφή τους. Σκόρπιοι άνθρωποι, σκόρπιοι χαρακτήρες, απόμακροι και μόνοι, μες στην ερημία του πλήθους, ποιητές μου.

Αλλά φτάνει. Θα συνεχίσουμε μετά.
Στη σκάλα να βρεθούμε, να πάμε να κλαδέψουμε τις τριανταφυλλιές.

 

Advertisements

3 Σχόλια to “Κόκκινα αβγά”


  1. «Σε τι βοηθά λοιπόν η ποίηση / …Αυτό, έστω, που εγώ πόηση ονομάζω- / (Άς ζήσουμε λοιπόν και μ’ αυτά ή μόνο μ’ αυτά).», Μανόλης Αναγνωστάκης, «Σε τι βοηθά λοιπόν…»

  2. silia Says:

    Άφησε τις … επίσημες γιορτές για το Ημερολόγιο και φτιάξε μια δικιά σου γιορτή …. μόνο για σένα , κι απόλαυσέ την μέχρι τα μύχια της ψυχής σου … Μια γιορτή με δικά σου φώτα , κανόνες , ευχές , …. με μια δικιά σου παράδοση , εθιμοτυπικό , τύπους , πρωτόκολλα , οδηγούς και συμπεριφορές …. Και αν μπορείς , παρέσυρε και άλλους σ’ αυτή την γιορτή … Ένα έναυσμα …. ένα «ξεκίνημα» χρειάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι για να «ξεκολλήσουν» από τα «ειωθότα» και την ρουτίνα ….
    Αν μη τι άλλο , σκέψου …. Καλοκαιράκι έρχεται …. και όλα θα είναι πιο φωτεινά (τουλάχιστον) .
    ——————————
    Στα … «βήματα» , του μπλογκοπαίχνιδου του … Σεπτέμβρη .

  3. manos Says:

    Δεσμεύομαι, μέχρι το επόμενο καλοκαίρι να μάθω κάτι από αυτές τις εκτός των συνηθισμένων γιορτές, πώς οργανώνονται, πώς καλούν τους φίλους να ξεσηκωθούν ενάντια στη ρουτίνα, πώς κάνουν το χρόνο παιχνιδάκι στα χέρια ημίθεων θνητών…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: