Στο δρόμο

Μαρτίου 13, 2008

Είμαι τριάντα χρονών. Δουλεύω ήδη έξι χρόνια στον ιδιωτικό τομέα. Και θα δουλεύω μέχρι τα εξήντα μου, άλλα τριάντα χρόνια δηλαδή, μέχρι να καταφέρω να πάρω σύνταξη.
Με αφορά το ασφαλιστικό δύο φορές περισσότερο από ό,τι αν ήμουν πενήντα χρονών και προνομιούχος δημόσιος υπάλληλος, όπως λένε οι παπαγάλοι της κυβέρνησης.
Γιατί δεν ξέρω ποιος θα είναι ο μισθός μου σε είκοσι χρόνια με όλα αυτά που έρχονται και σε τι ύψος θα φτάσει η σύνταξή μου – τη στιγμή που σήμερα πληρώνω από την τσέπη μου μεγάλα ποσά εισφορών.
Γιατί δεν θέλω να ζήσω άλλα τριάντα χρόνια υπερεντατικής εργασίας προκειμένου να διατηρήσω το σημερινό μου επίπεδο διαβίωσης.
Γιατί τώρα που καταγράφομαι στους νέους μετά το 1993 ασφαλισμένους νιώθω ήδη κουρασμένος και αηδιασμένος.
Γιατί τώρα που η κυβέρνηση μου ζητάει να δουλέψω άλλα πέντε χρόνια μέχρι τη μειωμένη (!)σύνταξη στα 60 νιώθω πολλαπλά μειωμένος και χαμένος.
Οχι δεν μου φταίνε οι υπάλληλοι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα με τις καλύτερες συντάξεις –
μου φταίνε οι υπάλληλοι που, πάντα με κάποιο πρόσχημα, δεν κινητοποιούνται ποτέ αλλά είναι πάντοτε έτοιμοι να κατηγορήσουν τους πρώτους.
Ξέρω πόση ηττοπάθεια και μοιρολατρία υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα, ξέρω τα μουρμουρητά και την υπόκωφη διαμαρτυρία, την υποταγή και τον θυμό που καταπίνεται.
Αλλά δεν θέλω να ξέρω την αποστροφή και το καθισιό, την αγωνία πώς θα πάω στο γραφείο όταν έχει απεργία. Να κατέβεις κι εσύ στο δρόμο!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: