Αφιέρωση

Σεπτεμβρίου 11, 2016

dsc00179

 

Εκανε ένα παιδί στα τριάντα και κάτι, το μεγαλώνει μόνη, κι είναι η ηρωίδα αυτού του ποστ. Όχι μόνο γιατί μας αρέσουν οι γυναίκες που κατακτούν την ελευθερία τους σε όλες τις περιστάσεις, όχι μόνο γιατί μας αρέσουν οι γυναίκες που μπαίνουν άφοβα στη ζωή και στις αυταπάτες που γεννά, όχι μόνο γιατί μας αρέσουν οι γυναίκες που έχουν χάρη, χιούμορ και χαρακτήρα στα εύκολα και στα δύσκολα, όχι μόνο γιατί μας αρέσουν οι γυναίκες που μπορεί να προέρχονται από τη μεσαία τάξη αλλά δε γουστάρουν καθόλου να είναι  middle-class, όχι μόνο.

Είναι η ηρωίδα αυτού του ποστ, γιατί την έχω συναντήσει, με άλλο όνομα και άλλα ρούχα, ξανά. Την έχω συναντήσει πιο παλιά και τώρα πάλι, σε νέο περιβάλλον, άρα είναι ένας τύπος ανθρώπου που υπάρχει, ένας καινούργιος άνθρωπος που έχει εμφανιστεί στην κοινωνική ζωή. Και την ξεχωρίζω με όλα της τα ονόματα, από τη μάζα των γυναικών κάποιας ευαισθησίας, γιατί η στάση της δεν γίνεται ποτέ πολύ φανερή. Δεν έχει καν μπει στη διαδικασία να ονομάσει τον εαυτό της τυχερό ή άτυχο. Έχει κάνει μεγάλα βήματα και μεγάλες στροφές στη ζωή της κι έπαιρνε πάντα την κρίσιμη στιγμή το τιμόνι στα χέρια της.

Αυτό που τη σημαδεύει είναι η απώλεια του πατέρα της. Είναι όμως αρκετά δυνατή για να τον έχει μέσα της στη γωνία και στο ρυθμό που αρμόζει στους πατεράδες.

Είμαι χαρούμενος που την έχω γνωρίσει κι υπάρχω κάπως στη ζωή της.

 

καλοκαίρι 2015

Ιουνίου 14, 2015

το καλοκαίρι ξεκίνησε χτες
να δούμε πότε θα φτάσει
γέμισε αυτοκίνητα η Βουλιαγμένης
ψόφιες ειδήσεις, δελτία τύπου
μπάτσελορ, γάμοι, βαφτίσια
κοπέλες βορείων και νοτίων προαστίων
κάνουν ηλιοθεραπεία, κουτσομπολεύουν
κλείνουν εισιτήρια για το Φεστιβάλ
εισιτήρια δωμάτια για διακοπές έχουν κλείσει ήδη
οι λαϊκές γυναίκες περιμένουν κάποιο λεωφορείο
και μια καλή κουβέντα για τα μαλλιά τους
κανένας δεν ανησυχεί, κανείς δεν ετοιμάζεται για κάτι σπουδαίο
μπίζνες από δω, δουλίτσες από κει, υπολογισμοί, άκρες, προγράμματα
επίδομα ανεργίας, μεροκάματο φτηνό, πάμε στοίχημα
ο ήλιος δυνατός, θαμμένος ο πόθος
..
εικ.: Μαρία Φιλιππακοπούλου, Λεωφόρος ΝΑΤΟ, Στάση Λεωφορείου Ι, 2006, λάδι σε καμβά

χρόνος

Μαΐου 23, 2015

 

Άφησε τα αντικείμενα όλη μέρα στη θέση που πήραν το βράδυ

Τα μαξιλάρια στον καναπέ στη γωνία που είχε καθίσει εκείνη

Τα αποτσίγαρα – δύο στριφτά και δυο Καρέλια – στο γυάλινο κύβο
τα δύο μπουκάλια της μπύρας
σε μια μικρή απόσταση το ένα απ’ το άλλο
ορίζανε το χρόνο που πέρασαν μαζί
Ωραίος χρόνος, διαφορετικός.
Η νύχτα ήταν ένας ποταμός
Κατέβαζε αυτά που ειπώθηκαν όπως ο Υμηττός τη δροσιά
Την άλλη μέρα προς το βράδυ άρχισε να μαζεύει αργά αργά
Ήταν τυχερός – είχε το χρόνο μες στο σπίτι όλη μέρα.

Πυρετός 39

Απριλίου 22, 2015

genadieva-deep-pink

Marina Genadieva (Deep Pink)

με κοιτάει μία

με κοιτάει πάλι

κι εγώ μένω εκεί και την κοιτώ

στο φανάρι πίσω της στέκομαι και αυτή γυρνάει

μα δεν μπορώ ούτε λέξη να πω

κάθε κουβέντα τώρα θα τα χαλάσει όλα

πώς σε λένε, πού πας, όλα καλά;

μουδιάζει η ραχοκοκαλιά

άλλη μια φορά το έχω πάθει

στο δρόμο ξαφνικά

την είχα δει και την περίμενα να τη θαυμάσω από κοντά

τώρα το μόνο που ξέρω είναι ότι κατεβαίνει τη Βασιλίσσης Σοφίας προς το Σύνταγμα

– Α ναι, ένας από ένα μηχανάκι της φώναξε ΚΑΥΛΑ!

περνάει μπροστά από τους μπάτσους στην Ακαδημίας

περνάει μπροστά από την πρεσβεία της Αιγύπτου και περιμένει στο φανάρι

έχει υπέροχα πόδια, είναι ξανθιά κι ακούει μουσική από ακουστικά

κι όσο περιμένει λικνίζεται χορεύει με χάρη στο φανάρι που είναι κόκκινο

εκεί την έχω αλλά

στο πράσινο θα διασχίσει την Πανεπιστημίου

άγνωστο για πού

κι εγώ απλήρωτος και άνεργος αύριο

η ομορφιά ανάσταση και αχ

κι εδώ και παντού

Με τις λέξεις

Αυγούστου 26, 2014

 
 

Με τις λέξεις είναι να μην μπλέξεις

Θα σε πηγαίνουν αυτές όπου θέλουν

Σαν κοριτσάκια απαιτητικά

Θα σου ζητούν παγωτό, φιλί κι ένα ωραίο σκυλί

Θα μιλάνε σε αγνώστους και σε άγνωστους τόπους θα σ’ οδηγούν

Τα οικεία θα κάνουν ζεστά και τα ξένα δικά τους

Αν αφεθείς στην πονηριά τους την έχεις βάψει

Γιατί στο φλερτ με τα νοήματα πέφτουν πάντα θύματα
 
Και αγαπούν και αγαπούν παράφορα αυτά που δεν ορίζουν
 
Καλό είν’ αυτά τα πράγματα όσοι διαβάζουν να γνωρίζουν
 
 
Εικ. Il postino (1994)
http://www.imdb.com/title/tt0110877/
 
 

 

Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό της όταν λέει κι εμένα η ποίηση με έχει βοηθήσει. Μα την πιστεύω. Πιστεύω όλα όσα μου λέει κι εκείνα που δεν μου λέει τα πιστεύω ακόμα πιο πολύ.

Δεν ξέρω τι σκέφτεται ακριβώς για αυτά που της λέω. (Δε θέλω να μιλάω πολύ γιατί τη βλέπω λίγο). Θεωρώ όμως πως κι εκείνη με πιστεύει. Ξέρει να βλέπει τις μικρές υπερβολές, κάποια στοιχεία του χαρακτήρα που πλέον τα αναγνωρίζει εύκολα ως τέτοια.

Παλιά με ρώταγε και για την πολιτική κατάσταση, τώρα μιλάμε για την πολιτική που υπάρχει στις αποφάσεις της ζωής μας. Όχι για το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα και την κυβέρνηση. Έχω στερέψει κι εγώ να αναλύω. Αποφάσισα, της λέω, πως δεν μου πάει το δημοσιογραφικό άσε που

πόσες φορές θα πεις κάτι θα γίνει. Δε γίνεται τίποτα αν δεν αλλάξουμε τροπάρι. Αν δεν πάρουμε τον εαυτό μας στα σοβαρά δε γίνεται.

Θεωρώ μεγάλη κατάκτηση μια γυναίκα στα τριάντα, τριάντα πέντε να μη μιλάει μόνο για τα παιδιά της, να μη μιλάει μόνο για τα παιδιά που θέλει να κάνει. (Πολλές γυναίκες μιλάνε με αυτό τον τρόπο για τους άντρες). Αυτό της λέω όταν πρέπει να χωρίσουμε – έχουμε προλάβει να αναλύσουμε κάπως την πολιτική κατάσταση του σπιτιού της και του σπιτιού μου –

ή μάλλον δεν το είπα. Αυτό σκεφτόμουν όταν μου είπε για την ποίηση, αυτό σκέφτομαι και τώρα.

 

 

Εικ.: SonicTime λόγος/ήχος/σιωπή – ΕΜΣΤ 2012
http://www.in2life.gr/culture/art/article/227341/sonic-time-logoi-hhoi-siopes-sto-emst.html

 

laviequot

Μίλα μου, έλεγε, κι ήταν σαν να την άγγιζε

Μίλα μου, παρακαλούσε, κι ήταν εντελώς παραδομένη

όπως παραδίνεται από μόνο του το σώμα σ’ ένα τοπίο του Ιουλίου

 

Υπάρχει η αγάπη – αυτός έλεγε

κι υπάρχει, ευτυχώς, κι η άλλη αγάπη

δεν είπε ποια είναι ποια. Εκείνη κατάλαβε

Μη μιλάς, είπε

Κοίτα με, συνέχισε να με κοιτάς.

 

(Στη φίλη μου που θυμήθηκε αυτό τον τόπο.)

Σχέδιο για κάτι μεγάλο.

Οκτωβρίου 3, 2012

Η Αθήνα, καλοκαίρι του 2012.

Απολύσεις και τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς. Άνθρωποι της εταιρείας. «Κοίτα τη δουλειά σου, αν θέλεις να προχωρήσεις.» Άνθρωποι μεγάλοι και άνθρωποι μικροί. Απόπειρες συνδικαλισμού, απειλές, βήματα ασταθή. Φόβος. Ποιος θέλει να ανήκει σε μια ανερμάτιστη Αριστερά;

Ο Κώστας. Αυτός που ήξερε πιο πολύ και να μιλά και να πιστεύει. Έφυγε ωραίος σαν χαϊδεμένο παιδί της Ιστορίας. Ίσκιος που μένει από πάνω μας. «Να έχεις το νου σου. Στον πολιτισμό δίνεται η μάχη. Όχι στα ωραία λόγια και στις λέξεις, αλλά στα νοήματα».

Η Ελένη. Έχασε τον άντρα της πρόσφατα. Αγέρωχη, πιστεύει στο κόμμα της φανατικά, αλλά είναι ανοιχτή στη συζήτηση. Πιο ανοιχτή επί της ουσίας από τους αστούς που παριστάνουν ότι καταλαβαίνουν και χαϊδεύουν την εξεγερμένη νεολαία. «Μη χάσεις την ταξική ματιά. Αυτή θα σε κάνει να βλέπεις την αλήθεια.»

Η Σοφία. Πάντα εκεί. Κριτής και δικαστής. Μακριά από τα πολιτικά που δεν καταλαβαίνει. Ερωτευμένη. Πληγωμένη. Απούσα.

Τρόπος; Ρεαλισμός. Καμία επιτήδευση. Καμία καθοδήγηση συναισθηματική. Ανοιχτό πεδίο. Ταξική ματιά.

Ατόφια ποίηση.

Μαΐου 23, 2012

Image

Θα έλεγα πως η γενιά μας τελικά, ασθμαίνοντας, γράφει σπουδαία ποίηση. Και ίσως αυτός εδώ, να είναι ο κορυφαίος μας ποιητής. Βγείτε μια βόλτα, αν όχι μέχρι το περίπτερο, οπωσδήποτε μέχρι το βιβλιοπωλείο και ζητήστε το. Θα σας συγκινήσει, θα σας ταράξει βαθιά.

Αγιασθήτω

Απριλίου 12, 2012

στον Θέμο Σκανδάμη.

Μεγάλες αλλαγές στα πρόσωπά μας παρατηρώντας τελευταία βουβαίνομαι. Στα χέρια μια τάση να προσεύχονται. να ζητιανεύουν. να εκλιπαρούν. Μα κάτι πράγματα σπουδαία, λιγοστά, που μας συμβαίνουν,πιάνουν το νήμα της στιγμής που για πάντα στιγμή ευλογημένη θα ‘ναι. Έτσι πέρα από τα πάθη και τα μυστήρια ήθελα να λειτουργήσω με μια λέξη – Αγιασθήτω. Το φουστάνι το ωραίο που κυματίζει στην προκυμαία της Σταδίου. Τα χείλη που τα μάτια επάνω τους στέκονται μέχρι αμηχανίας. Αγιασθήτω ο ουρανός των κοιταγμάτων που παραπάνω από βλέμματα είναι. Αγιασθήτω ο κρουνός των αγγιγμάτων που όσο πιο δύσκολα τόσο πιο ξεδιψαστικά γίνονται . Αγιασθήτω τα κλεμμένα φιλιά. Τα βρεγμένα βρακιά. Αγιασθήτω οι γυναίκες του θέρους που θα κάνεις ξανά μαζί τους τον Ιούνιο, τον Ιούλιο, τον Αύγουστο. Αγιασθήτω οι καθαρίστριες της Κόνωνος. Αγιασθήτω οι πόρνες της Σόλωνος. Τα κορίτσια που στέκονται όρθια στις διαδηλώσεις με το φόβο κάτω από το δαγκωμένο τους χείλι. Τα κορίτσια που δουλεύουν μέχρι εξαντλήσεως γυρεύοντας το χάδι της ποιήσεως. Τα κορίτσια που γίνονται γυναίκες μόνο μερικές νύχτες. Τα κορίτσια που μελετούν, που τραγουδάνε, που παίζουν, που χορεύουν. Οι ποιητές που δεν δηλώνουν ποιητές. Οι πότες που δεν δηλώνουν πότες. Οι εραστές που γίνονται εραστές στην τελειότητα της αγκαλιάς που φτιάχνουν οι ίδιοι με χέρια και με μάτια. Οι πατεράδες μας που μας άφησαν να βρούμε μόνοι μας τα χρυσά νομίσματα στους τοίχους του σπιτιού που γκρεμίσαμε. Αγιασθήτω οι μέρες οι άγριες που κρέμονται από τ’ ανείπωτα. Αγιασθήτω τα καινούργια μας λάθη, οι διαδρομές οι ανεπανάληπτες, τα δρομολόγια των λαών των σωμάτων των ψυχών. Οι ώρες της μοναξιάς που κόβει τα γόνατα και οι ώρες της συγκέντρωσης και του διαβάσματος. Οι ώρες της αμηχανίας. Το θέλημα του καιρού που με βία ορμά και μας πονά. Το χάδι του ανέμου. Της προσδοκίας. Της καινούργιας εποποιίας. Και πάντα οι άνθρωποι που ψηλώνουν μαζί μας με αγαπη, στα εύκολα και στα δύσκολα.

Image

Στον Σπύρο, το βυτίο.

Τα λαϊκά κορίτσια κυκλοφορούν στην Πατησίων, στο Περιστέρι, στη Φωκίωνος Νέγρη. Τα λαϊκά κορίτσια δεν ντύνονται κομψά, ντύνονται ωραία. Τα λαϊκά κορίτσια όμως σε ξεσηκώνουν με το περπάτημά τους. Τα λαϊκά κορίτσια δεν έχουν κάνει μεταπτυχιακά. Τα λαϊκά κορίτσια σταυροκοπιούνται σε λεωφορεία και τρόλεϊ όταν περνάνε μπροστά από εκκλησίες. Τα λαϊκά κορίτσια γυρίζουν αλλού το κεφάλι όταν τα σταματάει ένας άγνωστος στο δρόμο και απαντούν στο λεπτό «είμαι παντρεμένη». Τα λαϊκά κορίτσια παντρεύονται νωρίς. Τα λαϊκά κορίτσια πάνε σινεμά με τις φίλες τους. Δεν ξέρουν τον Εκτορα Λυγίζο ούτε διαβάζουν τα πολιτιστικά στις εφημερίδες. Τα λαϊκά κορίτσια βλέπουν πολύ τηλεόραση και διασκεδάζουν με ριάλιτι. Δεν ξέρουν το ΜΟΝΟ και το UNFOLLOW. Τα λαϊκά κορίτσια δεν ασχολούνται με την πολιτική. Ξέρουν όμως και ξεχωρίζουν το δίκιο και το άδικο. Τα λαϊκά κορίτσια σκέφτονται απλά τη ζωή. Τα λαϊκά κορίτσια συγκινούνται όταν τους χαρίζουν λουλούδια και όταν θυμούνται τα γενέθλιά τους. Τα λαϊκά κορίτσια που μπήκαν σε καλές δουλειές και τα προσκάλεσαν σε κότερα, παραμένουν λαϊκά κορίτσια και απεχθάνονται τις ψωνισμένες γκόμενες. Τα λαϊκά κορίτσια διαβάζουν ζώδια. Τα λαϊκά κορίτσια αγαπάνε βαθιά. Τα λαϊκά κορίτσια πονάνε βαθιά. Τα λαϊκά κορίτσια κουτσομπολεύουν. Τα λαϊκά κορίτσια δεν ξεχνούν ποτέ τους γονείς τους. Τα λαϊκά κορίτσια δεν δηλώνουν λαϊκά κορίτσια.

:

Δευτέρες

Φεβρουαρίου 22, 2012

Μεσημέρι σε διάλειμμα από τη δουλειά, με μαύρη αναστάτωση περασμένη σε κάθε μανίκι σαν πένθος. Πρέπει να κλείσει ραντεβού με κάποιον ειδικό και όλο το αναβάλλει. Όσο μπορεί να δουλεύει, όπως όπως, το αναβάλλει. Τον ενοχλούν κάποια κουτσομπολιά που έπιασε να κυκλοφορούν στους διαδρόμους για τις προτιμήσεις του. Περπατάει στην πλατεία Μαβίλη και χαζεύει το χαζό σιντριβάνι που σκορπίζει την αχρείαστη δροσιά του μες στο καταχείμωνο. Τώρα στέκεται για λίγο στο περίπτερο πάνω από τις εφημερίδες. Για άλλη μια φορά, σωθήκαμε. Βαριέται τις πολιτικές συζητήσεις. Του αρέσει να αθλείται. Μένει μόνος.

Υπομονή και κάτι θα γίνει, αλλά ο μήνας δε βγαίνει με 800 ευρώ. Το κορίτσι θα γεννήσει σε λίγους μήνες. Τα λεφτά των γονιών δε φτάνουν. Στο δρόμο για το σχολείο μονολογεί. Θα γίνει σαν κι αυτούς τους γέρους των λεωφορείων καμιά μέρα. Σκυθρωπιάζει, το βλέπει στους καθρέφτες. Στην τουαλέτα, στα τζάμια των αυτοκινήτων, στις βιτρίνες των καταστημάτων. Η αλλαγμένη όψη του είναι σημάδι αψεγάδιαστο. Όταν όμως μπαίνει στην τάξη μεγαλουργεί.

Δευτέρα είναι, αλλά γι’ αυτόν είναι σαν Κυριακή. Εδώ και μερικούς μήνες. Κάθε μέρα τρώει στους γονείς του. Κάθε βράδυ κοιμάται στης κοπελιάς. Δεν κοιμάται όμως καλά. Σήμερα αρνήθηκε να φάει. Δεν πήγε καν απ’ το σπίτι των γονιών του. Έχει βγει στο δρόμο. Στην Πατησίων, κοιτάζει τα τρόλεϊ. Το μόνο που επιθυμεί είναι μια θέση στα πίσω καθίσματα του τρόλεϊ κάθε πρωί, καλοντυμένος για το γραφείο, με προσεγμένη εμφάνιση μέχρι τις κάλτσες, και να παρατηρεί ποιος μπαίνει ποιος βγαίνει και από τα παράθυρα την κίνηση στο δρόμο. Τα κορίτσια να του χαμογελάνε.

Ο έρωτας πληρωμένος, πενήντα ευρώ η επίσκεψη. Δε ρωτάει ονόματα. Άλλη κάθε φορά. Κάποτε ρώτησε μία πως τη λένε και του είπε«τώρα τι να σου πω, έχω τόσα διαφορετικά…» Καμιά φορά παίρνει και στο σπίτι, εκεί έχει διπλή ταρίφα. Την έχει σταθεροποιήσει την κατάσταση. Κατά τ’ άλλα καβλάντισμα στο διαδίκτυο και ραντεβού μια στις τόσες με καινούργιο κορίτσι. Αυτές θέλουνε πούτσο, της έχει φάει η μοναξιά, μα αυτουνού δεν του σηκώνεται. Έχει ντροπιαστεί αρκετές φορές και τώρα άλλαξε τροπάρι. Τις βγάζει έξω, φέρεται άψογα, κερνάει τα πάντα, τις πηγαίνει σπίτι με το Άουντι. Και μετά καληνύχτα. Το παίζει μυστηριέ. Και χάνεται. Δευτέρες πάντα, μην τους χαλάσει το σαββατοκύριακο.

:

Κυριακές

Φεβρουαρίου 19, 2012

Συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος χωρίς πολύ κόσμο. Σε φαντάζομαι να τη διασχίζεις βιαστικά με μια μικρή αποστροφή. Δεν σου τηλεφώνησε αυτός που σε ενδιαφέρει και δεν του το συγχωρείς. Το πρόσωπό του είχε μια λάμψη όταν σε συναντούσε και αυτό ειδικά δεν μπορείς να του το συγχωρήσεις. Διασχίζεις βιαστικά την πλατεία γιατί μπορεί εκεί ανάμεσα στα πανό και στους σκόρπιους διαδηλωτές να δεις μπροστά σου αυτό το πρόσωπο.

Κολλημένο το πρόσωπο στο τζάμι του μπαρ στην οδό Πλουτάρχου, παρατηρείς τους περαστικούς. Οι παρέες μέσα μιλάνε για αυτά που πάντα τους απασχολούσαν. Όμως εσύ θα ήθελες να τους τονίσεις πως κάπου ανάμεσα σε Τρίτη και Τετάρτη σκοτώθηκε σε τροχαίο η επιθυμία. Μετά το τέταρτο ποτό, θα πάρεις το αυτοκίνητό σου από το γκαράζ και θα οδηγήσεις στην παραλιακή να θυμηθείς κάθε παλιά σου αγάπη – τότε που το αύριο ήταν ένα μεσημεριανό ξύπνημα Κυριακής μες στην καύλα.

Στον έκτο όροφο πολυκατοικίας στο Νέο Ψυχικό από το μπαλκόνι τινάζεις τη στάχτη του τσιγάρου σου. Έχεις πιει λίγο παραπάνω και μπορεί να μετανιώνεις για κάποιες κινήσεις σου που δημιούργησαν εντάσεις. Σε περιμένουν όμως μέσα και δεν πρέπει να κινήσεις υποψίες. Στο κινητό σου ένα μήνυμα παραμένει αδιάβαστο. Κάποιος σου στέλνει φιλιά. Ας πάει παρακάτω. Τα δικά σου φιλιά είναι κλειδωμένα στον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος ο οποίος λες πως καμιά φορά σε παραμελεί. Αυτός τώρα παίζει χαρτιά και καπνίζει ένα πούρο. Δεν έχεις μάθει ακόμα πως η επιχείρησή του πάει κατά διαόλου.

Σταματημένη στο μποτιλιάρισμα της Βασιλέως Κωνσταντίνου στο ύψος του Καλλιμάρμαρου. Αριστερά ο Καραϊσκάκης πάνω στ’ άλογο και εσύ μες στο παράλογο οδηγείς ένα αυτοκίνητο γεμάτο ψώνια για την καινούργια σου ιδιαίτερη κατοικία. Ο γιος σου θέλει να δει τον πατέρα του. Κι εσύ έχεις στα σαράντα μια πυρκαγιά που αυτός ποτέ δεν άναψε ανάμεσα στα πόδια σου. Τα πόδια σου, που τώρα είναι κολλημένα στο φρένο και στο συμπλέκτη.

Στον καναπέ σου, όπου συνήθως ξαπλώνεις τα μεσημέρια κι όπου έχεις τόσο ωραία παραδοθεί σε κορμιά αγνώστων, κάθεσαι τώρα σιωπηλή και διαβάζεις ένα βιβλίο που ξεχάστηκε στο σπίτι σου πριν από μερικούς μήνες. Απέναντί σου η μητέρα σου ακίνητη, χαμένη στις δικές της σκέψεις. Τι να έχεις στο μυαλό σου; Αφού το ξέρεις. Αυτό που θέλουμε πιο πολύ στο τέλος κάνουμε. Μετά από λάθη, στροφές, περιπέτειες, και μικρά εγκλήματα.

:

A.E.

Ιανουαρίου 31, 2012

«Ελπίδα μας αυριανή.»

Επάνοδος

Ιανουαρίου 30, 2012

Δεν συνηθίζω να γράφω Δευτέρα πρωί. Σήμερα όμως ήθελα να ανοίξω το κεφάλι αυτού του λυρικού προαισθήματος που με ακινητοποιεί. Επάνοδος. Βρήκα αυτή τη λέξη πεταμένη. Χτες, σε ένα τοπίο που θα αγαπούσε ο σκηνοθέτης. Αέρας, κρύο, συννεφιά, εγκαταλειμμένες επαύλεις με φοίνικες, πιο πέρα καλαμιές κι η θάλασσα στο γκρίζο χρώμα του ουρανού, και στο βάθος δυο σκοτεινά βουνά. Ό,τι πρέπει για μελαγχολικές αφηγήσεις που θα αφήσουν τις γάτες σας ατάιστες. Ό,τι πρέπει για να κάψετε μερικά κύτταρα εγκεφαλικά από τα λίγα που γλίτωσαν από τα κανόνια της επικαιρότητας. Σκατά στην επικαιρότητα! Πρέπει να σας δείξω μια μέρα αυτές τις επαύλεις. Να σας διαβάζω ποιήματα του Γέιτς για τον έρωτα και να σας θωπεύω. Λέω για τον Γέιτς γιατί βούτηξα ένα βιβλίο του από το σπίτι της αγαπημένης μου φίλης που επισκέφθηκα εκεί κάτω. Για να μείνω όμως λίγο στο λυρισμό και στον παλιό μου εαυτό, να πω ότι θυμάμαι τους αποχωρισμούς αυτών των χρωμάτων. Τους αποχωρισμούς, τις μικρές μας ήττες. Που είναι ραμμένες τσέπες εσωτερικές. Εκεί που έχουμε πάντα ένα κέρμα ή ένα χαρτάκι με κάτι που γράψαμε και δεν δώσαμε ποτέ. Και η σιωπή κυριαρχεί σ’ αυτό το μέρος, ο χρόνος ο αδούλευτος, ο μη παραγωγικός, ο χρόνος που πολλαπλασιάζει ό,τι αξίζει και αφήνει έξω απ’ την εξίσωση τα πιο μικρά κομμάτια της καθημερινότητας και κάθε ήττας. Και ακόμα να σας πω ότι έφυγα γιατί έπρεπε να φύγω και δεν μετανιώνω. Και δεν μου αρέσει ο Γέιτς. Μόνο ο Εμπειρίκος μου αρέσει σήμερα.

Εικ.: Ο Harvey Keitel στην ταινία «Το βλέμμα του Οδυσσέα» / theoangelopoulos.gr

: