Ο ύπνος ήταν το μόνο καταφύγιο
Πρωί μεσημέρι βράδυ μετά το φαγητό
Έφερνε κάποια ισορροπία
Έβαζε τα όνειρα στη θέση τους
Στο μπαλκόνι έπαιρνε ο αέρας τα απλωμένα ρούχα
Και οι δίπλα έπαιζαν τάβλι μέχρι να νυστάξουν

- -

Παρασκευή μεσημέρι βαδίζοντας αργά προς τη στάση του λεωφορείου
Με ελαφρύ τακούνι γραφείου τζιν και απαλό μακιγιάζ
Ούτε μια σταγόνα ιδρώτα στο πρόσωπό της μόνο το καλώδιο του ipod
Κατεβαίνει απ’ το στήθος της ενώ την προσπερνούν μηχανές φορτωμένες ζευγάρια μπαγκάζια
Ανεβαίνοντας από το λιμάνι κορίτσια που αγκαλιάζουν αγόρια με τον αέρα του καραβιού
Με τον αέρα πενθήμερης απόδρασης στη Σίφνο, τη Σέριφο, τη Μήλο
Με πόδια γυμνά σημαδεμένα από αγκάθια και τους τελευταίους κόκκους της άμμου
Κι αυτή εκεί σε στάση υπομονής με πειθαρχία νεαρής υπαλλήλου
Στο ύψος του Μοσχάτου στο ύψος της ένα κι εβδομήντα πέντε
Στο σχόλασμα περιμένοντας το 049 Πειραιάς Ομόνοια.
Στο διπλανό βενζινάδικο εργάτες αλλοδαποί έστρωναν τσιμέντο το πόδι της χόρευε στο ρυθμό της μουσικής
Η ζέστη υποφερτή για όσους γύριζαν στην πόλη μετά από νησί για όσους δεν έψαχναν για δουλειά υποτροφία αμαρτία
Ήρθε το λεωφορείο της ήρθε να την πάρει για το σπίτι ώρα τέσσερις αλλά δεν φαίνεται να πεινάει να διψάει δεν δείχνει κουρασμένη
Κι είναι Παρασκευή μεσημέρι 12 Αυγούστου γιατί να μην πάει μια βόλτα στα νησιά
Κάποιος να τη γδύσει κάποιος να τη σηκώσει στα χέρια του κι αυτή να μην κοιτάει δεξιά αριστερά
Τόσο ήρεμη στα χέρια του όπως εδώ σ’ αυτό το μέρος για τροχοφόρα
Ο οδηγός φρενάρει απαλά ανοίγουν οι πόρτες δεν θα την ξαναδείς.
Στην επόμενη στάση δεκαπέντε μετανάστες καλοντυμένοι χαμόγελα στα πρόσωπά τους γυρνώντας από τη δουλειά
Στην Καλών Τεχνών άλλοι πέντε μαύροι κι έρημοι με τα λευκά τους δόντια να αψηφούν το Δεκαπενταύγουστο να μη δίνουν δεκάρα για τη Σίφνο, τη Μήλο, τη Σέριφο και το Αιγαίο του Ελύτη, χαρούμενοι κι αυτοί που έχουν ένα ρούχο να φορέσουν και την αξιοπρέπεια της επιβίβασης σε διπλό κλιματιζόμενο λεωφορείο.
Καρφωμένο φαντάζομαι το λοξό τους το βλέμμα χωρίς λαγνεία στο σταυρωμένο πόδι της κοπέλας

- -

Τέρμα του προαστιακού βαρύ μεσημέρι, στριμωξίδι στις πόρτες και μετά σιωπή
Στις λαμαρίνες με τα νεκρά ρολόγια του σταθμού φουστάνι δε φυσάει
Εδώ τελειώνουνε οι ράγες, μηδενίζει ο χρόνος, άλλοτε
Είχες να περιμένεις ένα μουτρωμένο παλιό τραίνο που συνέχιζε για Αιγείρα Διακοφτό Αίγιο – κάτι ήταν κι αυτό
Τώρα στο λεωφορείο κατσούφης ο οδηγός, μαλώνει τους τουρίστες για τις αποσκευές
Το πρόσωπό του είναι σκληρό, σαν να μην έζησε χαρά στη ζωή του

Ξεκινάμε, πιάνουμε την παραλία. Ξάφνου, κάνει στάση ενώ κανείς δεν περιμένει να κατέβει.
Ενός λεπτού αναμονή, μέσα οι περισσότεροι σκυθρωποί κοιτώντας έξω τις κίτρινες ομπρέλες,
Και φτάνει τρέχοντας κάποια με το μαγιό ακόμα βρεγμένο, ορμάει στο κάθισμα του συνοδηγού
Κάθεται, κλείνουν οι πόρτες, φεύγουμε.
Ελληνικά σπαστά, μαλλιά ξανθά βαμμένα,
όλο τα πιάνει, μια έτσι μια αλλιώς
Έχει την ελαφράδα αυτού που βρήκε μια αγκαλιά να μεγαλώνει ήσυχα
Λέει μια ιστορία κι αυτός ακούει, εγώ μετράω τις κινήσεις της
Βάζει βγάζει πράματα από την τσάντα του μπάνιου
Ωχ! Στην παραλία ξέχασε το περιοδικό της
Πιο κάτω σαν ησύχασε κάτι έλεγε για λεφτά
Αυτός αμίλητος, έχει κάνει τους υπολογισμούς του.

- -

Μετά την Τετάρτη 25 Μαΐου,πολλά μπορούν να συμβούν. Ανοιξαν οι πύλες του αδυνάτου μέχρι χθες. Ομως ο δρόμος θα είναι μακρύς. Θα δούμε και θα ακούσουμε διάφορα. Ας έχουμε μάτια κι αυτιά ανοιχτά. Κι εμπιστοσύνη σε κανέναν γραφιά, σε κανέναν καθοδηγητή, παρά στην κρίση και στο ένστικτο του λαού. Γιατί στα μεγάλα κινήματα αυτός αποφασίζει, αυτός καθοδηγεί, με αυτό το κάτι σαν συλλογική συνείδηση. Και ας πορευθούμε χωρίς τον ηλίθιο ανταγωνισμό για την ιδιοκτησία του κινήματος ή της πλατείας, που είναι αντιγραφή του ανταγωνισμού για την εξουσία ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. Αν ερχόμαστε για να ανατρέψουμε αυτή την εξουσία, αυτά τα μέτρα, αυτή τη ζωή που μας επιφυλάσσουν, δεν έχουμε παρά να συζητήσουμε όλοι μαζί, πρώην απολίτικοι και δεξιοί, πρώην απογοητευμένοι, αριστεροί όλων των τάσεων και των ρευμάτων, και να δούμε ποια συνθήματα ποια οργάνωση ποιον πολιτισμό χρειαζόμαστε. Και επειδή από παρθενογένεση τίποτα δεν προκύπτει, ας ξεπεράσουμε δημιουργικά τις παλιές μορφές οργάνωσης χωρίς αφορισμούς και αποκλεισμούς.

:

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον old-boy για τη σφαλιάρα που δεν έδωσε η (ριζοσπαστική) Αριστερά (και οι φοιτητικοί σύλλογοι και τα σωματεία και η πολιτική αναρχία, να προσθέσω) στις παρέες με τις μολότοφ και τις κουκούλες που την ακολουθούν στις πορείες. Από μια παράλογη ανεκτικότητα και έναν άκαιρο φιλελευθερισμό έχουμε καταντήσει υποψήφια θύματα, όσοι πορευόμαστε με τα μπλοκ της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς, της αγριότητας των ΜΑΤ, του βαριού χεριού του κράτους  που σημαδεύει καλά γι’ αυτό δεν κυνηγά ποτέ τον ασφαλίτη ή τον ακούσιο προβοκάτορα που τα σπάει, κι αν τύχει και συλλάβει παιδιά αγριεμένα που πέταξαν μια πέτρα θα τα εξοντώσει φορτώνοντάς τους απίστευτες κατηγορίες ή θα πάει να τα στρατολογήσει για χαδιεφάκια κλπ κλπ. Δύο πράγματα μόνο για έναν σοβαρό απεγκλωβισμό από το αδιέξοδο της τυφλής βίας και εκδίκησης: η πολιτική πάλη κατά της κυβέρνησης και της επιχειρούμενης αυταρχικής στροφής μαζί με τον Σαμαρά (που αν κρίνουμε από μερικά πρόσφατα δημοσιεύματα η αστική τάξη βλέπει την ανάγκη να καλέσει για να ξελασπώσει τη βρωμοδουλιά) και η άρνηση προσανατολισμού “εδώ και τώρα” σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία είναι ο πρώτος όρος, ενώ η αναζήτηση της μέγιστης δυνατής συνάντησης όλης της αριστεράς σε κάτι σαν ενιαίο ανατρεπτικό μέτωπο – από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέχρι το ΚΚΕ και την αριστερή διαφοροποίηση του ΠΑΣΟΚ – με σαφή οριοθέτηση από την διαχειριστική αριστερά των Κουβέληδων αλλά και τον αντιεξουσιαστικό και αναρχικό χώρο (κρατώντας μόνο την κοινή δράση με τα όποια σοβαρά πολιτικά τμήματα που παρεμβαίνουν στο εργατικό κίνημα και δεν στρέφονται κατά της κοινωνίας) μπορεί να είναι η απάντηση στην κρίση μετατόπισης της κοινωνίας σε πιο συντηρητικές θέσεις με αφορμή το μεταναστευτικό κλπ. Σε αυτή την κατεύθυνση πολύ χρήσιμες είναι επεξεργασίες όπως αυτή από την πλευρά του Κομμουνιστικού Κόμματος, που, παρά την άρνησή του μέχρι στιγμής να συμμαχήσει με τις άλλες τάσεις της αριστεράς, έχει μεγάλη δυνατότητα παρέμβασης στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Οσο για την αναγκαία βία της ανατροπής, αυτή θα είναι ανώτερη υπολογισμένη και αποτελεσματική, και θα έρθει με την άνοδο του ίδιου του μαζικού κινήματος σε πρωταγωνιστή, κάτι που δεν έχει γίνει ακόμα λόγω του κατακερματισμού της πολιτικής διαμαρτυρίας και της κρίσης του συνδικαλισμού που γνωρίσαμε. Το ΠΑΜΕ και οι δυνάμεις που έφτιαξαν τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων, μπορούν μέσα σε ένα ευρύτερο πολιτικό συντονισμό και κοινή δράση να παίξουν προοδευτικό και καταλυτικό ρόλο. Για να ηττηθούν όσοι σπέρνουν τη βία που τρομοκρατεί, φοβίζει, διασπά. Για να χάσουν τη δουλειά τους και τον ύπνο τους οι Παπαχελάδες και όσοι σπεκουλάρουν πάνω σε αυτές τις μορφές της βίας με στόχο να τσακίσουν κάθε συλλογική στάση ανυπακοής, ρήξης και ανατροπής.

υγ. Αυτά γράφονται πάνω στην καμπή που ετοιμάζουν με την πολιτική αναδιάταξη που φέρνει το Μνημόνιο ΙΙ και άρα σύντομα θα έχουμε περισσότερη και πιο ωμή βία από την πλευρά της αστυνομίας, χωρίς προφάσεις και χωρίς να χρειάζονται μερικοί προβοκάτορες στις παρυφές των πορειών.

: