«Ελπίδα μας αυριανή.»

Δεν συνηθίζω να γράφω Δευτέρα πρωί. Σήμερα όμως ήθελα να ανοίξω το κεφάλι αυτού του λυρικού προαισθήματος που με ακινητοποιεί. Επάνοδος. Βρήκα αυτή τη λέξη πεταμένη. Χτες, σε ένα τοπίο που θα αγαπούσε ο σκηνοθέτης. Αέρας, κρύο, συννεφιά, εγκαταλειμμένες επαύλεις με φοίνικες, πιο πέρα καλαμιές κι η θάλασσα στο γκρίζο χρώμα του ουρανού, και στο βάθος δυο σκοτεινά βουνά. Ό,τι πρέπει για μελαγχολικές αφηγήσεις που θα αφήσουν τις γάτες σας ατάιστες. Ό,τι πρέπει για να κάψετε μερικά κύτταρα εγκεφαλικά από τα λίγα που γλίτωσαν από τα κανόνια της επικαιρότητας. Σκατά στην επικαιρότητα! Πρέπει να σας δείξω μια μέρα αυτές τις επαύλεις. Να σας διαβάζω ποιήματα του Γέιτς για τον έρωτα και να σας θωπεύω. Λέω για τον Γέιτς γιατί βούτηξα ένα βιβλίο του από το σπίτι της αγαπημένης μου φίλης που επισκέφθηκα εκεί κάτω. Για να μείνω όμως λίγο στο λυρισμό και στον παλιό μου εαυτό, να πω ότι θυμάμαι τους αποχωρισμούς αυτών των χρωμάτων. Τους αποχωρισμούς, τις μικρές μας ήττες. Που είναι ραμμένες τσέπες εσωτερικές. Εκεί που έχουμε πάντα ένα κέρμα ή ένα χαρτάκι με κάτι που γράψαμε και δεν δώσαμε ποτέ. Και η σιωπή κυριαρχεί σ’ αυτό το μέρος, ο χρόνος ο αδούλευτος, ο μη παραγωγικός, ο χρόνος που πολλαπλασιάζει ό,τι αξίζει και αφήνει έξω απ’ την εξίσωση τα πιο μικρά κομμάτια της καθημερινότητας και κάθε ήττας. Και ακόμα να σας πω ότι έφυγα γιατί έπρεπε να φύγω και δεν μετανιώνω. Και δεν μου αρέσει ο Γέιτς. Μόνο ο Εμπειρίκος μου αρέσει σήμερα.

:

Βόλτες στο Λυκαβηττό, ήταν η απάντηση στην ερώτηση «Τι κάνεις τις Κυριακές». Αλήθεια ήταν. Εβγαζε το σκυλί, είχε αυτή την πρόφαση. Σε διάφορες ώρες της μέρας, σπάνια βράδυ. Αν ξυπνούσε πολύ πρωί, ή και μετά τις έντεκα. Οπωσδήποτε το μεσημέρι κατά τις τρεις με τέσσερις, ειδικά τους μήνες του χειμώνα, για να προλάβει το καλό φως. Περπατούσε στην άκρη του δρόμου προσεκτικά από το ξενοδοχείο μέχρι την πινακίδα προς Αλεξάνδρας και μετά πάλι πίσω ανεβαίνοντας αυτή τη φορά προς το θέατρο. Το σκυλί προπορευόταν συνήθως ενάμισι δύο μέτρα κι εκείνη έκανε πως ήταν συγκεντρωμένη στον εαυτό της. Ήταν όμορφη, όχι όμως προκλητικά όμορφη ώστε να γυρίσουν να την κοιτάξουν οι άντρες που την προσπερνούσαν πάνω σε μια μηχανή ή σε σπορ αυτοκίνητο.  Είχε μακριά ξανθά μαλλιά σγουρά, φορούσε φόρμες και ανοιχτόχρωμα αθλητικά παπούτσια, όμως ο βηματισμός της πρόδιδε σκοτάδια. Την ακολούθησα μια φορά και τη ρώτησα, θρασύτατα, αν θέλει να μου πει κάτι για εκείνη. Σάστισε. Μάλλον ήταν η πρώτη φορά που τη σταματούσαν πάνω σε αυτό το δρομολόγιο. Της εξήγησα πως μου είχε ζητήσει χαρτάκια έξω από το κλειστό ψιλικατζίδικο της Ιπποκράτους μια Δευτέρα που έβρεχε. Της εξήγησα πως κι εγώ, αν είχα σκύλο, θα έκανα την ίδια βόλτα κάθε Κυριακή, αν και δεν καπνίζω παρά μόνο περιστασιακά. Τη συνόδευσα ευγενικά ως το σπίτι της. Το επόμενο βράδυ της χτύπησα το κουδούνι. Δεν ήθελε να μου πει πράγματα για εκείνη. Κάναμε έρωτα, ήταν ωραία για μένα και αμήχανα για εκείνη. Το πρωί, μου έστριψε ένα τσιγάρο και της είπα ότι μου αρέσει. Τουλάχιστον ο τρόπος που στρίβει το τσιγάρο, και ο οργασμός της. Αυτό δεν της το είπα. Επέμενε να φάμε μαζί πρωινό, αλλά βιαζόμουν να προλάβω κάποιες υπηρεσίες.

Εικ.: Μανώλης Ζαχαριουδάκης

:

Ο ύπνος ήταν το μόνο καταφύγιο
Πρωί μεσημέρι βράδυ μετά το φαγητό
Έφερνε κάποια ισορροπία
Έβαζε τα όνειρα στη θέση τους
Στο μπαλκόνι έπαιρνε ο αέρας τα απλωμένα ρούχα
Και οι δίπλα έπαιζαν τάβλι μέχρι να νυστάξουν

- -

Παρασκευή μεσημέρι βαδίζοντας αργά προς τη στάση του λεωφορείου
Με ελαφρύ τακούνι γραφείου τζιν και απαλό μακιγιάζ
Ούτε μια σταγόνα ιδρώτα στο πρόσωπό της μόνο το καλώδιο του ipod
Κατεβαίνει απ’ το στήθος της ενώ την προσπερνούν μηχανές φορτωμένες ζευγάρια μπαγκάζια
Ανεβαίνοντας από το λιμάνι κορίτσια που αγκαλιάζουν αγόρια με τον αέρα του καραβιού
Με τον αέρα πενθήμερης απόδρασης στη Σίφνο, τη Σέριφο, τη Μήλο
Με πόδια γυμνά σημαδεμένα από αγκάθια και τους τελευταίους κόκκους της άμμου
Κι αυτή εκεί σε στάση υπομονής με πειθαρχία νεαρής υπαλλήλου
Στο ύψος του Μοσχάτου στο ύψος της ένα κι εβδομήντα πέντε
Στο σχόλασμα περιμένοντας το 049 Πειραιάς Ομόνοια.
Στο διπλανό βενζινάδικο εργάτες αλλοδαποί έστρωναν τσιμέντο το πόδι της χόρευε στο ρυθμό της μουσικής
Η ζέστη υποφερτή για όσους γύριζαν στην πόλη μετά από νησί για όσους δεν έψαχναν για δουλειά υποτροφία αμαρτία
Ήρθε το λεωφορείο της ήρθε να την πάρει για το σπίτι ώρα τέσσερις αλλά δεν φαίνεται να πεινάει να διψάει δεν δείχνει κουρασμένη
Κι είναι Παρασκευή μεσημέρι 12 Αυγούστου γιατί να μην πάει μια βόλτα στα νησιά
Κάποιος να τη γδύσει κάποιος να τη σηκώσει στα χέρια του κι αυτή να μην κοιτάει δεξιά αριστερά
Τόσο ήρεμη στα χέρια του όπως εδώ σ’ αυτό το μέρος για τροχοφόρα
Ο οδηγός φρενάρει απαλά ανοίγουν οι πόρτες δεν θα την ξαναδείς.
Στην επόμενη στάση δεκαπέντε μετανάστες καλοντυμένοι χαμόγελα στα πρόσωπά τους γυρνώντας από τη δουλειά
Στην Καλών Τεχνών άλλοι πέντε μαύροι κι έρημοι με τα λευκά τους δόντια να αψηφούν το Δεκαπενταύγουστο να μη δίνουν δεκάρα για τη Σίφνο, τη Μήλο, τη Σέριφο και το Αιγαίο του Ελύτη, χαρούμενοι κι αυτοί που έχουν ένα ρούχο να φορέσουν και την αξιοπρέπεια της επιβίβασης σε διπλό κλιματιζόμενο λεωφορείο.
Καρφωμένο φαντάζομαι το λοξό τους το βλέμμα χωρίς λαγνεία στο σταυρωμένο πόδι της κοπέλας

- -