καμία εμπιστοσύνη – είπε – σε χειραψίες και χαμόγελα, σε αστειάκια χαριεντισμούς χαχανητά
χι στο εύκολο και το ανέξοδο
δοκίμασε την προαίρεση των άλλων σε δύσκολες υποθέσεις
κουτσομπολιά και τέτοια απόφυγέ τα
δεν ωφελούν
και κράτα ένα αν μπορείς – ακεραιότητα σημαίνει τον αντίπαλο να μην υπονομεύεις
τον δυνατό ακόμα όχι στις αδυναμίες μα στα δυνατά σημεία να αντιπαλεύεις

κι όπως ειπώθηκε, ένα συννεφάκι πάνω απ’ τα κεφάλια μας η εμπιστοσύνη, σε κανέναν δεν κρατάει, βρέχει υποσχέσεις και χαμόγελα που θα στεγνώσουν στο πρώτο μούτρωμα στο πρώτο τσάκισμα στο επίσημο κοστούμι της δικηγορίας
στο πρώτο βέλος φιλοδοξίας που θα βγει απ’ τη φαρέτρα
μοιράζοντας εξίσου μερίδες διχόνοιας

:

Τι να κάνουμε; είπε. Κάποιοι θα χρειαστεί να χάσουν τη δουλειά τους. Αλλά σιγά τη δουλειά! Σε λίγο καιρό ίσως βρουν καλύτερη. Έτσι κι αλλιώς και η προηγούμενη δεν θα κρατούσε για πάντα, σωστά; Αν πάλι δεν βρουν, όλο και κάποιος θα βρεθεί να τους παρηγορήσει – ή να τους τάξει μια σύμβαση. Τελειώνουν ποτέ αυτά; Ή πάλι… τι να πω, ας επινοήσουν κάτι δικό τους, τόσες ευκαιρίες υπάρχουν. Κανείς δε χάνεται, μ’ ακούς; Κανείς.

(Κι ενώ εγώ συμφωνούσα στις αρχικές του υπογραμμίσεις, γιατί βέβαια ναι εμείς ζητούσαμε την κατάργηση των συγκεκριμένων προγραμμάτων χωρίς να έχουμε σκεφτεί είν’ η αλήθεια τι θα κάναμε τους απασχολούμενους αυτούς, στα τελευταία ένιωσα να μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσά μας. Έτσι διατρέχοντας από το τέλος προς την αρχή τα λόγια του, έβρισκα κάτι ψεύτικο και ενοχλητικό που με μια πρώτη ορθή ανάγνωση μού διέφευγε. Το ίδιο ένιωθα και όταν άκουγα πολλούς υπουργούς της νέας κυβέρνησης. Μάλλον κάτι είχε αλλάξει όντως στον πολιτικό λόγο – κάτι που έπρεπε να γνωρίζεις προχωρημένη άλγεβρα για να το πας στη σωστή μπάντα. Από το τέλος πρέπει να αρχίζεις λοιπόν. Κι εγώ αυτό το είχα ξεχάσει με τους βλάκες τους προηγούμενους.)

:

πρώτα σε τρώω με τα μάτια… στέκεσαι μπροστά σε μια βιτρίνα με φωτιστικά, σωστά; και μέχρι να καταλάβουμε αν είμαστε μέσα σε αυτό που συμβαίνει εντελώς ή μας σκηνοθετούν όσοι μας βλέπουν έχεις ντυθεί ξανά κι έχεις φύγει

:

όχι παιδιά, παρεξηγήσατε, δεν υπάρχει έρωτας, απλώς, να, περνάμε ωραία όταν βρισκόμαστε, αν μη τι άλλο έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, μας αρέσουν τα ίδια πράγματα, και εντάξει μπορεί να υπάρχει μια έλξη αμοιβαία την οποία όμως κανείς μας δεν καλλιεργεί βαθύτερα. Τον ήξερα και παλιά, χρόνια πολλά, και πολύ χάρηκα που τον ξαναβρήκα. Οσο να ‘ναι προσπάθησε να διώξει τη σκοτεινιά που με είχε κυκλώσει, με έναν τρόπο τον αγαπώ, αλλά δεν σκοπεύω να τον παντρευτώ, ό,τι καλό πάρει ο ένας απ’ τον άλλο και μετά αναχωρούμε προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Πάντα έτσι γινόταν. Οσο για τους τρόπους του, είναι κύριος. Μου μιλάει και φέρεται με μια φρεσκάδα σαν να είμαστε πολύ νέοι, μπορώ να συζητάω μαζί του για ωραία πράγματα και δεν πλήττω ποτέ, ξέρει πάρα πολλά, ανέχεται τις υπερβολές μου, και προπαντός δε με ρωτάει για το παρελθόν μου.

:

Ν’ απλώνεις τα χέρια σου στης ομορφιάς τον ήλιο δεν είναι λίγο. Για μια στιγμή κάτσε και σκέψου κείνη τη μέρα που την πρωτοείδες στο γραφείο, πόσο αδιάφορη μέρα, πόσο γεμάτη λίγο μετά. Σκέψου κείνες τις βόλτες στα Πετράλωνα, στο Λυκαβηττό, στον Υμηττό. Η ομορφιά εκεί δίπλα σου, με άλλο όνομα και άλλα ρούχα. Αυτό το αχ που βγαίνει φυλλομετρώντας αναμνήσεις και προσπερνώντας τα λάθος όχι, τις άδικες φυγές – σε πάει ξανά πιο πέρα από την άχαρη μέρα, ώρα επτά απογευματινή έξω από κάποιο άλλο γραφείο. Πάμε μια βόλτα ως την άκρη του ήλιου, δώσ’ μου το γέλιο σου και αύριο όλα θα μοιάζουν κανονικά. Σ’ το υπόσχομαι.

:

άκου αυτό, άσε τον άνεμο να φιλτράρει όλες τις αποφάσεις σου, και φύγε μακριά

:

απ’ το πρωί το κεφάλι στην πρίζα, δουλειά, η λέξη εφιάλτης, ανταρσία, λέξη που δεν απομαγνητοφωνείται, το τηλέφωνο χτυπάει και φυσικά θέλεις να το αποφύγεις, οι φίλοι κάνουν κριτική κι εσύ σκοντάφτεις σε αγκαλιές κλειστές, οι φίλοι τρώνε και πίνουν, πίνεις κι εσύ, και το προηγούμενο βράδυ πέρασες καλά αλλά, κατά τ’ άλλα εικοσάχρονα παιδιά κινδυνεύουν να χρεωθούν τα curriculum vitae μιας νέας γενιάς τρομοκρατών, δεν πέρασαν από stage, πέρασαν από την ασφάλεια, θέλει κότσια να κρατήσεις τη σιωπή σου εκεί και αλλού θέλει κουράγιο να βρεις τη φωνή σου — όταν — η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ είναι η έσχατη ακλόνητη βεβαιότητα των ημερών

:

Να μην ξανάρθεις, είπε. Αρκετά χρόνια χόρτασα στο ξύλινο τραπέζι της κουζίνας τα αποφάγια του έρωτά σου δεν τα θέλω – θα λικνιστώ
μέσα στις μουσικές των άλλων θα μυρίζω πένθος και οινόπνευμα θα χαϊδεύομαι σε ξένες πλάτες θα χαμογελάω στο κορίτσι που με καρφώνει της παρατεταμένης εφηβείας μου τα ζόρια όχι μαζί σου απόψε θα περάσω κάτω απ’ την μπάρα της ενοχής σου κάτσε αχόρταγο αγοράκι δύο αιώνες
να σε μισήσω δεν μπόρεσα, σόρυ έχω πιει λίγο παραπάνω, κάποιος με πιάνει απ’ το χέρι δεν είσαι εσύ όχι είναι κάποιος που αντιγράφει τους τρόπους σου, θα τον στείλω στον αγύριστο – αύριο ξημερώνει Κυριακή και είναι σίγουρο πως δε θα θέλω να διαβάσουμε μαζί εφημερίδες.

:

από εκεί που κοιτάζεις ίσως με βλέπεις λάθος, ενδοτική, υποσχόμενη, θλιμμένη, μιλημένη από το φεγγάρι που καλωσορίζεις, μεταμορφωμένη από το βλέμμα σου, άλλη — φύγε απ’ το φως και δες με γυμνή, σκοτεινή, σκοτεινιά μαγεμένη. (ήθελε να του πει πως ζει μια ψευδαίσθηση)

από εκεί που κοιτάζω βλέπω σκοτεινιά και λάμψη, βλέπω άσεμνα χέρια σώματα και χείλη φιλημένα απ’ το φεγγάρι. (ήθελε να πει πως ναι ψευδαίσθηση είν’ ο έρωτας ηθελημένη και πνιγηρή κάποτε όμως λυτρωτική πάντοτε και τ’ άγγιγμά του κι αν μεταμορφώνει)

Εσμιξαν ένα βράδυ μαγεμένο στο Παγκράτι

:

Άνοιξε τον υπολογιστή και έψαχνε κάτι παλιά αρχεία, από την εποχή των πρώτων δημοσιεύσεων, κριτική λογοτεχνίας σε ένα ασήμαντο φοιτητικό περιοδικό, αριστερών αποχρώσεων, πίσω στην άχαρη δεκαετία του ογδόντα – της άρεσαν τα βιβλία, τα πάρτι και οι διαλέξεις, της άρεσε και εκείνος και ήθελε να κερδίζει τα μπράβο του και το γέλιο του προπαντός – έτσι έγραφε όλο και περισσότερο και διάβαζε όλο και πιο σοβαρά και δούλευε και βελτιωνόταν κι ήταν ερωτευμένη μαζί του και με τον τρόπο του να την επηρεάζει και να την κάνει καλύτερη, και έτσι άρχισε η σταδιοδρομία της θα λέγαμε. Ανοιξε λοιπόν τον υπολογιστή και βρήκε αυτό που έψαχνε, σκαναρισμένες σελίδες με τις κριτικές της. Από τότε. Δεν άντεξε όμως, γιατί είδε τη διαφορά στον αέρα, εκείνος από το παλιό του σπίτι με τα ψηλά παράθυρα, ναι ήταν ερωτευμένη, της έγνεφε να φωτίσει περισσότερο και όλες τις πτυχές, όλες τις αποχρώσεις. Δεν ήταν κανένας τυχαίος. Τώρα βέβαια όλα είν’ αλλιώς. Εκείνος είναι στο ΠΑΣΟΚ και παίζει να εκλεγεί και βουλευτής καμιά μέρα. Αλλ’ αυτή έμεινε πιστή στην παλιά του εικόνα του εμπνευσμένου καθοδηγητή – του αξύριστου τριαντάρη πίσω από τα ψηλά παράθυρα του παλιού του σπιτιού, δεν ερωτεύτηκε ξανά τόσο δυνατά και δεν τον πήρε ποτέ ούτ’ ένα τηλέφωνο. Μόνο του έστελνε πότε πότε λουλούδια στη γιορτή του με ένα κομματάκι καρφιτσωμένο από τα παλιά εκείνα άρθρα. Όπως θα έκανε και τώρα, πλησιάζοντας η μέρα.

: