Βόλτες στο Λυκαβηττό, ήταν η απάντηση στην ερώτηση «Τι κάνεις τις Κυριακές». Αλήθεια ήταν. Εβγαζε το σκυλί, είχε αυτή την πρόφαση. Σε διάφορες ώρες της μέρας, σπάνια βράδυ. Αν ξυπνούσε πολύ πρωί, ή και μετά τις έντεκα. Οπωσδήποτε το μεσημέρι κατά τις τρεις με τέσσερις, ειδικά τους μήνες του χειμώνα, για να προλάβει το καλό φως. Περπατούσε στην άκρη του δρόμου προσεκτικά από το ξενοδοχείο μέχρι την πινακίδα προς Αλεξάνδρας και μετά πάλι πίσω ανεβαίνοντας αυτή τη φορά προς το θέατρο. Το σκυλί προπορευόταν συνήθως ενάμισι δύο μέτρα κι εκείνη έκανε πως ήταν συγκεντρωμένη στον εαυτό της. Ήταν όμορφη, όχι όμως προκλητικά όμορφη ώστε να γυρίσουν να την κοιτάξουν οι άντρες που την προσπερνούσαν πάνω σε μια μηχανή ή σε σπορ αυτοκίνητο.  Είχε μακριά ξανθά μαλλιά σγουρά, φορούσε φόρμες και ανοιχτόχρωμα αθλητικά παπούτσια, όμως ο βηματισμός της πρόδιδε σκοτάδια. Την ακολούθησα μια φορά και τη ρώτησα, θρασύτατα, αν θέλει να μου πει κάτι για εκείνη. Σάστισε. Μάλλον ήταν η πρώτη φορά που τη σταματούσαν πάνω σε αυτό το δρομολόγιο. Της εξήγησα πως μου είχε ζητήσει χαρτάκια έξω από το κλειστό ψιλικατζίδικο της Ιπποκράτους μια Δευτέρα που έβρεχε. Της εξήγησα πως κι εγώ, αν είχα σκύλο, θα έκανα την ίδια βόλτα κάθε Κυριακή, αν και δεν καπνίζω παρά μόνο περιστασιακά. Τη συνόδευσα ευγενικά ως το σπίτι της. Το επόμενο βράδυ της χτύπησα το κουδούνι. Δεν ήθελε να μου πει πράγματα για εκείνη. Κάναμε έρωτα, ήταν ωραία για μένα και αμήχανα για εκείνη. Το πρωί, μου έστριψε ένα τσιγάρο και της είπα ότι μου αρέσει. Τουλάχιστον ο τρόπος που στρίβει το τσιγάρο, και ο οργασμός της. Αυτό δεν της το είπα. Επέμενε να φάμε μαζί πρωινό, αλλά βιαζόμουν να προλάβω κάποιες υπηρεσίες.

Εικ.: Μανώλης Ζαχαριουδάκης

:

Ο ύπνος ήταν το μόνο καταφύγιο
Πρωί μεσημέρι βράδυ μετά το φαγητό
Έφερνε κάποια ισορροπία
Έβαζε τα όνειρα στη θέση τους
Στο μπαλκόνι έπαιρνε ο αέρας τα απλωμένα ρούχα
Και οι δίπλα έπαιζαν τάβλι μέχρι να νυστάξουν

- -

Παρασκευή μεσημέρι βαδίζοντας αργά προς τη στάση του λεωφορείου
Με ελαφρύ τακούνι γραφείου τζιν και απαλό μακιγιάζ
Ούτε μια σταγόνα ιδρώτα στο πρόσωπό της μόνο το καλώδιο του ipod
Κατεβαίνει απ’ το στήθος της ενώ την προσπερνούν μηχανές φορτωμένες ζευγάρια μπαγκάζια
Ανεβαίνοντας από το λιμάνι κορίτσια που αγκαλιάζουν αγόρια με τον αέρα του καραβιού
Με τον αέρα πενθήμερης απόδρασης στη Σίφνο, τη Σέριφο, τη Μήλο
Με πόδια γυμνά σημαδεμένα από αγκάθια και τους τελευταίους κόκκους της άμμου
Κι αυτή εκεί σε στάση υπομονής με πειθαρχία νεαρής υπαλλήλου
Στο ύψος του Μοσχάτου στο ύψος της ένα κι εβδομήντα πέντε
Στο σχόλασμα περιμένοντας το 049 Πειραιάς Ομόνοια.
Στο διπλανό βενζινάδικο εργάτες αλλοδαποί έστρωναν τσιμέντο το πόδι της χόρευε στο ρυθμό της μουσικής
Η ζέστη υποφερτή για όσους γύριζαν στην πόλη μετά από νησί για όσους δεν έψαχναν για δουλειά υποτροφία αμαρτία
Ήρθε το λεωφορείο της ήρθε να την πάρει για το σπίτι ώρα τέσσερις αλλά δεν φαίνεται να πεινάει να διψάει δεν δείχνει κουρασμένη
Κι είναι Παρασκευή μεσημέρι 12 Αυγούστου γιατί να μην πάει μια βόλτα στα νησιά
Κάποιος να τη γδύσει κάποιος να τη σηκώσει στα χέρια του κι αυτή να μην κοιτάει δεξιά αριστερά
Τόσο ήρεμη στα χέρια του όπως εδώ σ’ αυτό το μέρος για τροχοφόρα
Ο οδηγός φρενάρει απαλά ανοίγουν οι πόρτες δεν θα την ξαναδείς.
Στην επόμενη στάση δεκαπέντε μετανάστες καλοντυμένοι χαμόγελα στα πρόσωπά τους γυρνώντας από τη δουλειά
Στην Καλών Τεχνών άλλοι πέντε μαύροι κι έρημοι με τα λευκά τους δόντια να αψηφούν το Δεκαπενταύγουστο να μη δίνουν δεκάρα για τη Σίφνο, τη Μήλο, τη Σέριφο και το Αιγαίο του Ελύτη, χαρούμενοι κι αυτοί που έχουν ένα ρούχο να φορέσουν και την αξιοπρέπεια της επιβίβασης σε διπλό κλιματιζόμενο λεωφορείο.
Καρφωμένο φαντάζομαι το λοξό τους το βλέμμα χωρίς λαγνεία στο σταυρωμένο πόδι της κοπέλας

- -

Τέρμα του προαστιακού βαρύ μεσημέρι, στριμωξίδι στις πόρτες και μετά σιωπή
Στις λαμαρίνες με τα νεκρά ρολόγια του σταθμού φουστάνι δε φυσάει
Εδώ τελειώνουνε οι ράγες, μηδενίζει ο χρόνος, άλλοτε
Είχες να περιμένεις ένα μουτρωμένο παλιό τραίνο που συνέχιζε για Αιγείρα Διακοφτό Αίγιο – κάτι ήταν κι αυτό
Τώρα στο λεωφορείο κατσούφης ο οδηγός, μαλώνει τους τουρίστες για τις αποσκευές
Το πρόσωπό του είναι σκληρό, σαν να μην έζησε χαρά στη ζωή του

Ξεκινάμε, πιάνουμε την παραλία. Ξάφνου, κάνει στάση ενώ κανείς δεν περιμένει να κατέβει.
Ενός λεπτού αναμονή, μέσα οι περισσότεροι σκυθρωποί κοιτώντας έξω τις κίτρινες ομπρέλες,
Και φτάνει τρέχοντας κάποια με το μαγιό ακόμα βρεγμένο, ορμάει στο κάθισμα του συνοδηγού
Κάθεται, κλείνουν οι πόρτες, φεύγουμε.
Ελληνικά σπαστά, μαλλιά ξανθά βαμμένα,
όλο τα πιάνει, μια έτσι μια αλλιώς
Έχει την ελαφράδα αυτού που βρήκε μια αγκαλιά να μεγαλώνει ήσυχα
Λέει μια ιστορία κι αυτός ακούει, εγώ μετράω τις κινήσεις της
Βάζει βγάζει πράματα από την τσάντα του μπάνιου
Ωχ! Στην παραλία ξέχασε το περιοδικό της
Πιο κάτω σαν ησύχασε κάτι έλεγε για λεφτά
Αυτός αμίλητος, έχει κάνει τους υπολογισμούς του.

- -

Μετά την Τετάρτη 25 Μαΐου,πολλά μπορούν να συμβούν. Ανοιξαν οι πύλες του αδυνάτου μέχρι χθες. Ομως ο δρόμος θα είναι μακρύς. Θα δούμε και θα ακούσουμε διάφορα. Ας έχουμε μάτια κι αυτιά ανοιχτά. Κι εμπιστοσύνη σε κανέναν γραφιά, σε κανέναν καθοδηγητή, παρά στην κρίση και στο ένστικτο του λαού. Γιατί στα μεγάλα κινήματα αυτός αποφασίζει, αυτός καθοδηγεί, με αυτό το κάτι σαν συλλογική συνείδηση. Και ας πορευθούμε χωρίς τον ηλίθιο ανταγωνισμό για την ιδιοκτησία του κινήματος ή της πλατείας, που είναι αντιγραφή του ανταγωνισμού για την εξουσία ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. Αν ερχόμαστε για να ανατρέψουμε αυτή την εξουσία, αυτά τα μέτρα, αυτή τη ζωή που μας επιφυλάσσουν, δεν έχουμε παρά να συζητήσουμε όλοι μαζί, πρώην απολίτικοι και δεξιοί, πρώην απογοητευμένοι, αριστεροί όλων των τάσεων και των ρευμάτων, και να δούμε ποια συνθήματα ποια οργάνωση ποιον πολιτισμό χρειαζόμαστε. Και επειδή από παρθενογένεση τίποτα δεν προκύπτει, ας ξεπεράσουμε δημιουργικά τις παλιές μορφές οργάνωσης χωρίς αφορισμούς και αποκλεισμούς.

: