σε μια περαστική

Σε είδα απ’ το μεγάλο μου παράθυρο να προχωράς στο δρόμο. Δοξάζοντας τη γειτονιά. Οχι πόνος, μα μια γλυκιά μελαγχολία – όπως όταν περιμένεις υπομονετικά ένα τηλεφώνημα Κυριακή βράδυ από κάποιον που προσπαθείς να ξεχάσεις. Δεν θα μπορούσες να με παρασύρεις, ξέρεις. Τώρα που τίποτα πια δεν συμβαίνει. Προχτές που γυρνούσα απ’ τη διαδήλωση, αμήχανος, θυμωμένος, ήθελα να απλώσω όλες τις εφημερίδες να κοιμηθώ στο πάτωμα. Μέσα σε ψέματα και απειλητικές ειδήσεις κινούμαστε. Και προσπαθούμε να καταλάβουμε. Αλλά, σαν να πήραμε το όνειρο αλλωνών, ξάφνου δεν είμαστε μόνοι. Ισως υπάρχει πάντα ένα φως αναμμένο στο σκοτάδι, ένα χάδι, ένα τριήμερο μακριά απ’ την πόλη, ένα κορίτσι να μας αγαπήσει. Σαν υπόσχεση και σαν επιστροφή της αγάπης που δεν χαρίσαμε. Κι όταν πρέπει να φύγουμε, θα φύγουμε, και τότε πάλι θα λες όλα σωστά, όλα σωστά. Γιατί κάτω απ’ το παράθυρο, κάτω απ’ τα περασμένα χρόνια, ερχόμαστε κοντά. Ο ένας για τον άλλο. Κι ας ήταν άδειος ο δρόμος, κι ας ήταν άδεια η γειτονιά.

: